Michael Jackson: 1958-2009

THE KING OF POP ???

Popprinses Britney Spears laat aan het
Amerikaanse tijdschrift People weten dat ze kapot is van Jacksons dood. "Hij
heeft mij mijn hele leven geïnspireerd".

NAOMI SHELTON AND THE GOSPEL QUEENS

Naomi Shelton And The Gospel Queens - What Have You Done, My Brother? (Daptone Records)

Ik heb een keurige (niet-christelijke) opvoeding gekregen. Mijn vriendjes waren de zoontjes van mijn buurman, de dominee van de al lang opgeheven Schranskerk in Leeuwarden. Voor nette mensen als mijn ouders (socialistisch) waren, gold: “Denk om je medemens, niet vloeken!”
Maar godallemachtig, wat een mooie plaat is dit!

Het is het officiële debuut van Naomi Shelton, jarenlang zong ze met haar sisters in een kerk in Alabama, en later solo in New Yorkse soulclubs.
Met ‘What Have You Done, Brother?’ herleven de tijden (van de in Nederland zo sterk onderschatte) Sister Rosetta Tharpe (1915-1973)! Elvis Presley wist haar wel op waarde te schatten, hij bewonderde haar enorm.
Dit is een “hartverheffende” plaat die liefde voor muziek met veel compassie op de luisteraar overbrengt, kortom geen doorsnee plaatje.

Onder leiding van pianist Cliff Driver wordt een ouderwets goeie gospelmuziek, lekker analoog opgenomen, over ons uitgestrooid, prachtige pure stemmen, een precies goed orgel (Jimmy Hill) en uitstekende gitaristen als Tommy Brenneck en Bosco Mann (beiden uit Sharon Jones’ Dap-Kings).

Maar bovenal die "hemelse" stemmen van Naomi en haar drie mede gospelkoninginnen.
Sam Cooke’s ‘Change Is Gonna Come’ is de afsluiter van deze “goddelijke” cd.
Ik mag niet vloeken, maar vooruit, heel klein dan, gvd wat een genot!
Play en replay is mijn motto.

Ben je allergisch voor gospel? Maar wel een liefhebber van pure soul?
Blind aanschaffen!!!

(c) benny - real roots café

De zomer draait door

De Wereld Draait Door viert vakantie en daarom mogen drie presentatoren deze zomer het prime time plekje van Matthijs van Nieuwkerk vullen.

En dat valt tot nu toe bepaald niet mee!

Art Rooijakkers luistert slecht, Waldemar Torenstra is een enthousiaste, charmante licht-stotterende gastheer met mogelijkheden, maar....

kan asjeblieft dit onderstaande DOMME wicht teruggestuurd worden naar LLiNK, voor een betere wereld. Juist nu!

ELVIS COSTELLO

Elvis Costello - Secret, Profane & Sugarcane (Hear Music)

Sinds zijn debuut ‘My Aim Is True’ in 1977 heeft Costello schat ik zo’n kleine dertig studioalbums uitgebracht met een mengeling aan muziekstijlen, variërend van punkrock, new wave, klassiek, jazz tot country.
In dat laatste genre is voor mij het in 1986 verschenen ‘King Of America’ Costello’s beste plaat. Dit meesterwerk, geproduceerd door T-Bone Burnett, is nog steeds zeer genietbaar, hetgeen naar mijn smaak niet gezegd kan worden over veel van zijn overige werken.

-Secret, Profane & Sugarcane-, ook weer geproduceerd door T-Bone Burnett, bezit ook een lange houdbaarheidsdatum, dit vooral dankzij de (akoestische) inbreng van formidabele muzikanten als Jerry Douglas (dobro), Stuart Duncan (fiddle), Mike Compton (mandolin), Jeff Taylor (accordion) en Dennis Crouch (double bass; mooi strak ritme!). Hun spel geeft, in een heerlijke mix van blues, bluegrass en folk, de stem van Costello de juiste kleuring; ook de harmonyvocalen van Jim Lauderdale passen wonderwel bij de “hortende” en “zeurderige” stem van Elvis, die gelukkig (bijna) verlost is van het vervelende vibrato dat voorheen zo vaak zijn ballads ontsierde!

‘Complicated Shadows’ van Costello’s album ‘All This Useless Beauty’ (1996) krijgt een heruitvoering, maar ditmaal in een lekkere twangy versie. Een echt “klassiek” countrynummer is ‘I Felt the Chill Before the Winter Came’, dat Costello samen schreef met Loretta Lynn.
Bij beluistering van ‘Hidden Shame’ (Costello schreef dit ooit voor Johnny Cash) heb ik steeds de neiging Perry Como’s ‘Don’t Let The Stars Get In Your Eyes’ te gaan zingen; een mooi voorbeeld van jezelf toegeven, dat zo’n “fout” jaren 50 Como-nummer eigenlijk erg goed is!

Wat ik ook heel fraai vind, is de serie nummers uit Costello’s nog niet afgemaakte opera ‘The Secret Songs, about the life of Hans Christian Andersen’; zoals het al maar in je geheugen blijven hangende ‘She Handed Me A Mirror’. Maar ook ‘How Deep is the Red’, ‘She Was No Good’ en ‘Red Cotton’ uit dit nog steeds niet voltooide opus zijn staaltjes van prima songsmid-vakmanschap.

Hoogtepunten zijn ‘Sulphur to Sugarcane’ (een lichtelijk obscene blues die iemand als Bessie Smith heel goed gepast zou hebben - ‘Now if you catch my eye and it seems to run down your leg. It's like striking a match pretty hard upon a powder keg’ -) en het wonderschone ‘The Crooked Line’ op een cajunmelodie en met vocale support van Emmylou Harris.

Als je van plan was om deze maand een Elvis Costello cd te kopen, laat het dan deze zijn, vijf sterren voor de musici en een dikke 8 voor Elvis!

(c) benny - real roots café

CHRISTINE ALBERT

Christine Albert - Paris, Texafrance (Moon House Records)

In de jaren vijftig was musette een populair muziekgenre, de muziek uit het toen nog verre en exotische Paris hoorde je regelmatig op de radio; Hilversum I of Hilversum II kende wekelijkse uitzendingen met orkesten als Addy Kleijngeld’s NCRV Musette-orkest Le Casse Musette en het AVRO-orkest Les Gars De Paris o.l.v. Frans van Capelle.

Hieraan moest ik terugdenken bij het beluisteren van deze cd en tevens dacht ik dan: “Is dit belegen repertoire het bespreken wel waard voor rootsliefhebbers?” Nee dus, en het plaatje belandde op het stapeltje “ongeschikt”.

Het gekke was dat ‘Paris, Texafrance’ regelmatig in een van mijn cd-spelers belandde en ik dan genoot van deze mij rustgevende muziek en onder de indruk kwam van Christine haar stem en het geweldige gemusiceer van o.a. haar echtgenoot Chris Gage (gitaar, piano en accordeon).

De covers van Charles Trenet ("Swing Troubadour," "Ya de la Joie") en Edith Piaf ("Chante-Moi," "Hymne à l'Amour," and "Don't Cry,") worden afgewisseld met onverwachte nummers als Jesse Winchester's "L'air de la Louisiane" and "Un Prince en Avignon", dat Christine hoorde op een opname van Walter Hyatt; op het hoesje zegt ze hierover: ’Walter moves through my heart every time I sing it’.
Ook Adam Mitchell’s “French Waltz” (vooral bekend in de uitvoering van Nicolette Larson) krijgt een fraaie vertolking met prachtig mandolinespel van Paul Glasse.

Piaf’s ontroerende “Hymn à l’Amour” is een passende afsluiting van een uitstekende cd vol liedjes die niet iedere lezer zal bekoren, maar ik raad je aan om deze plaat toch een kans te geven. Wellicht raak je net als ik betoverd door de muzikale schoonheid van Christine Albert en haar briljante begeleiders.

(c) benny - real roots café

J SHOGREN

J Shogren – American Holly (Jaha! Records)

Een enorme stap voorwaarts, of beter gezegd zevenmijlslaarzenstappen vooruit heeft deze Amerikaanse/Zweedse filosoof gemaakt. ’American Holly’ klinkt in tegenstelling tot zijn debuut cd ’Jahamericana’ uit 2007 meer dan voortreffelijk.

De merendeels akoestische plaat bevat fraai uitgewerkte arrangementen waarin instrumenten als euphonium, jug, trombone, resonator en accordeon voor fraaie kleuringen zorgen in Shogren’s snarenspel (gitaren, banjo, mandoline, enz.) en zang.
Die stem van hem heeft eenzelfde dictie als het geluid van Randy Newman, niet bepaald “mooi”, zelfs hier en daar wat onzuiver, maar rauw en je dwingend naar zijn teksten te luisteren.
Zoals bijvoorbeeld in ‘Hand grenade’, voor mij de mooiste en meest cynische gospel sinds jaren met daarin een tekst als “I’ll be a hand grenade for Jesus / And spread His word like shrapnel”
In ’Well-fed man’ sprankelt de gitaar van Shogren op z’n mooist, enkel stem & gitaar - beluister dit nummer en je weet gelijk of je tot aankoop overgaat!
Beluister dan ook even ‘JJ Polka’ een vrolijk kamplied, simpel maar onweerstaanbaar.
Wedden dat je geheid mee gaat zingen?

Ik ben met ’American Holly’ overtuigd geraakt van de kwaliteiten van deze man, een klein “geheimpje” in het americanagenre, dit groeidiamantje is daarom alleen voor de echte liefhebbers.

(c) benny - real roots café

THE FELICE BROTHERS spelen voor de vuist weg

Hoe goed ik The Felice Brothers vind kun je twee itempjes lager lezen.

Op het Cornbury Festival in juli 2007 gaven ze tussen de bedrijven door een geïmproviseerd optredentje voor de toevallige aanwezigen.
Niks geen gesoundcheck, maar gewoon recht voor z'n raap; wat kan muziek dan dicht op je huid komen.

Luister eens naar hun 'Her Eyes Dart Round'

http://www.youtube.com/watch?v=-BZQ6iuJ2kM