Michiel Romeyn R.E.L.

'Michiel Romeyn en Jhim Lamoree laveren door de kunstwereld'!

Voor de AVRO maken ze heuse K.U.N.S.T.programma's op de zondagavond op Nederland 2, 19.50 uur.

Ik bekeek het vanavond voor het eerst en wist niet wat ik zag! Is dit een serieus bedoeld kunstprogramma of is het een grandioze parodie?

Twee heren die met zeer kunstzinnige gezichten kunst met een grote K beschouwen. Is dit écht bedoeld of is het fake?

Michiel sprrreekt zeerrrr interrrrressant met grrote arrrtiesten en kijkt daarbij met de blik van de ware kunstminnaar.

Gek misschien, maar ik moest bij het bekijken steeds denken aan een Jiskefet-sketch!

  

  

Mijn jaarlijst 2011

1. This May Be My Last Time Singing / Raw AfricanAmerican Gospel On 45RPM 1957-1982
2. Tom Russell – Mesabi
3. The Deep Dark Woods – The Place I Left Behind
4. Ry Cooder – Pull Up Some Dust And Sit Down
5. Mariachi El Bronx – II
6. The Lost Notebook Of Hank Williams
7. Greg Brown – Freak Flag
8. Diana Jones – High Atmosphere
9. Dark River (Songs From the Civil War Era)
10. Darrell Scott – Long Ride Home

PRINE BY CASH

                                                     Mijn 'hero' John Prine krijgt op deze video credits van niemand minder dan Johnny Cash. Maar... Cash was 'a man of God', dus niet alle tekst van "Sam Stone" kon bij hem door de beugel! Hieronder staat de originele tekst van Prine. Ontdek wat er niet kon bij Cash! 

Sam Stone came home,
To his wife and family
After serving in the conflict overseas.
And the time that he served,
Had shattered all his nerves,
And left a little shrapnel in his knee.
But the morphine eased the pain,
And the grass grew round his brain,
And gave him all the confidence he lacked,
With a Purple Heart and a monkey on his back.

Chorus:
There's a hole in daddy's arm where all the money goes,
Jesus Christ died for nothin' I suppose.
Little pitchers have big ears,
Don't stop to count the years,
Sweet songs never last too long on broken radios.
Mmm....

Sam Stone's welcome home
Didn't last too long.
He went to work when he'd spent his last dime
And Sammy took to stealing
When he got that empty feeling
For a hundred dollar habit without overtime.
And the gold rolled through his veins
Like a thousand railroad trains,
And eased his mind in the hours that he chose,
While the kids ran around wearin' other peoples' clothes...

Repeat Chorus:

Sam Stone was alone
When he popped his last balloon
Climbing walls while sitting in a chair
Well, he played his last request
While the room smelled just like death
With an overdose hovering in the air
But life had lost its fun
And there was nothing to be done
But trade his house that he bought on the G. I. Bill
For a flag draped casket on a local heroes' hill.

Repeat Chorus

JOHN PRINE (1978)

Even een opname van een door mij zeer gewaardeerde zanger. Een oudje, maar nog steeds een heel toepasselijk lied voor de wereld van vandaag.

Tekstueel, zoals altijd bij Prine, kernachtig verwoord. Met een (schijnbaar) simpele gitaarondersteuning van de maestro himself.  

GEERT W. 'FRISSE JONGEN'

Beste vrienden, ik ben heel blij om vandaag hier in Berlijn te zijn. Zoals u weet, heeft de uitnodiging van mijn vriend René Stadtkewitz aan mij hem het lidmaatschap van de CDU-fractie in het Berlijnse deelstaatparlement gekost. René heeft echter niet gebogen voor de druk. Hij heeft zijn overtuigingen niet verraden. Zijn royement was voor René aanleiding om zijn eigen politieke partij op te richten. René, bedankt voor de uitnodiging en ik wens je het allerbeste met je nieuwe partij.
Vrienden, zoals u wellicht hebt vernomen, waren de afgelopen weken heel erg druk voor mij. Begin deze week konden we in Nederland met succes een minderheidsregering van liberalen en christendemocraten smeden, die door mijn partij zal worden gedoogd. Dat is een historische gebeurtenis voor Nederland. Ik ben er heel trots daaraan te hebben bijgedragen.
Op dit moment beslissen de christendemocraten in het kader van een partijcongres of ze de coalitie willen aangaan. Als ze dat doen, dan zullen wij in staat zijn om ons land opnieuw op te bouwen, onze nationale identiteit te bewaren en onze kinderen een betere toekomst te bieden.
Ondanks mijn propvolle agenda had ik de wens om naar Berlijn te komen, omdat ook Duitsland een politieke beweging nodig heeft die de Duitse identiteit verdedigt en die zich te weer stelt tegen de islamisering van Duitsland. Bondskanselier Angela Merkel zegt dat de islamisering van Duitsland onvermijdelijk is. Ze heeft de burgers ertoe opgeroepen om zich in te stellen op nog meer veranderingen door immigratie. Ze zou graag willen dat zij zich zouden aanpassen aan de daaruit voortvloeiende omstandigheden. De voorzitter van de Christen Democratische Unie (CDU) zei : ”Moskeeën bijvoorbeeld zullen meer dan vroeger een deel van ons stadsbeeld zijn.”Vrienden, we mogen het onaanvaardbare niet als onvermijdelijk accepteren zonder te proberen het tij te keren. Het is onze plicht als politici om onze natie voor onze kinderen te bewaren. Ik hoop dat de beweging van René zo succesvol zal zijn als mijn eigen Partij voor de Vrijheid, als de Schweizerische Volkspartei van Oskar Freysinger in Zwitserland en als de Dansk Folkeparti van Pia Kjaersgaard in Denemarken en andere bewegingen elders.

Dit is het begin van de speech die Geert W. voorlas in Berlijn (www.pvv.nl)

Is dit nu wat zo'n ruim 70 jaar geleden ook zo populair was?

In Duitsland en Oostenrijk heerste onder veel mensen in die tijd wel een sterk Nationalistisch gevoel; mensen wilden dat Duitsland sterk, groot en machtig zou worden. In Wenen kreeg Adolf ideeën over één Duits volk met één leider; die leider wilde hij natuurlijk zelf zijn. 

UILEN IN ONZE BERK

Uilen, (letterlijk) vreemde vogels!
Ik heb ze altijd wat mysterieus gevonden. Uit mijn prille jeugd herinner ik me dat mijn geliefde ome Hoeke & tante Jantsje destijds in Molenend (Mûnein) in de voorkamer twee opgezette exemplaren op het dressoir hadden staan.
Ik keek er altijd met wat reserve naar, ik durfde ze amper aan te raken. Enkel voorzichtig even over de gladde verenpracht strijken.... het was net of ze zo zouden opvliegen!

Ik heb nooit, besef ik nu, aan oom en tante gevraagd hoe ze aan deze, toch wat griezelige, vogels gekomen zijn. Ome Hoeke was een 'natuurman', wellicht heeft hij beide uilen ooit ergens gevonden.

En nu, ruim 55 jaar later, heb ik al geruime tijd overdag twee (soms drie) ransuilen in een berk vlak voor mijn huis.
Als ik omhoog kijk houden ze me met hun strenge blik voortdurend in de gaten; nog steeds mysterieus, enigszins griezelig, maar ook vertederend. Want elke keer denk ik weer eventjes terug aan mijn dierbare oom en tante.  

'Ik hou je in de gaten!'

KATE & ANNA McGARRIGLE ~ Odditties

Kate & Anna McGarrigle - Odditties (Querbeservice)

Zoete herinneringen bewaar ik aan de debuutelpee van Kate en Anna; we schrijven 1975: een elpeekant duurde zo’n vijftien minuten, daarna de andere zijde draaien (wel eerst schoonmaken!) en weer een kwartiertje genieten! Ook ‘muziekkrant OOR’ was enthousiast over de McGarrigles, hoewel ze in de recensie schreven dat de zusjes de uitstraling hadden van “twee Jehovagetuigen”.

Nu schrijven we 2011, en dear Kate leeft niet meer…

Enkele jaren terug besloten beide zussen om de vele analoge tapes van opnames uit de periode 1973-1990 toch maar eens op cd te zetten. En na vele bezoekjes aan het soundlab bij hen in de buurt waren alle opnamen gedigitaliseerd. De cd’s belandden bij Kate thuis ergens… en de zussen vergaten er iets mee te doen, ‘It could wait another year’ schrijft Anna op de hoes van het onlangs uitgebrachte ‘Odditties’.

Een heerlijke cd!

Vier nummers zijn van de hand van, de voor mij grootste songwriter uit de 19^e eeuw, Stephen Forster, waaronder ‘Better Times Are Coming’ (met een zeer jonge Rufus Wainwright in de harmonyvocals). Zijn ‘Gentle Annie’ is enige track op deze cd die ik eerder hoorde van de McGarrigles, nl. op ‘The McGarrigle Hour’ (1998)

Twee songs van Wade Hemsworth vonden ook een plekje op het schijfje; in ‘My Mother Is The Ocean Sea’ (in 5/4 maat, het ritme van de golven, volgens Wade) klinkt de stem van Kate op haar mooist. Zijn ‘The Log Driver’s Waltz’ is een typerend voorbeeld van de wijze waarop de zussen vaak hun nummer opbouwen; Kate zingt de melodie en Anna ‘zoekt’ en vindt  in de harmonieën perfect haar zuster.

‘Parlez-Nous À Boire’ van de Balfa Frères is het opgeruimde dranklied dat mij tot dansen uitnodigt en mij naar een glas wijn doet verlangen.

De overige nummers zijn eigen of ge-‘co-write’ songs, alle zeer genietbaar met als uitschieters het door drummer Gordon Adamson voortstuwende ‘As Fast As My Feet’ en ‘You Tell Me That I’m Falling Down’ dat deze ‘verloren’ opnamen afsluit.

(c) benny mulder ~ real roots café