By Benny

Michiel Romeyn R.E.L.

2012-01-22T22:35:00.000+01:00

'Michiel Romeyn en Jhim Lamoree laveren door de kunstwereld'!

Voor de AVRO maken ze heuse K.U.N.S.T.programma's op de zondagavond op Nederland 2, 19.50 uur.

Ik bekeek het vanavond voor het eerst en wist niet wat ik zag! Is dit een serieus bedoeld kunstprogramma of is het een grandioze parodie?

Twee heren die met zeer kunstzinnige gezichten kunst met een grote K beschouwen. Is dit écht bedoeld of is het fake?

Michiel sprrreekt zeerrrr interrrrressant met grrote arrrtiesten en kijkt daarbij met de blik van de ware kunstminnaar.

Gek misschien, maar ik moest bij het bekijken steeds denken aan een Jiskefet-sketch!

Mijn jaarlijst 2011

2012-01-08T17:37:00.000+01:00

This May Be My Last Time Singing / Raw AfricanAmerican Gospel On 45RPM 1957-1982
Tom Russell – Mesabi
The Deep Dark Woods – The Place I Left Behind
Ry Cooder – Pull Up Some Dust And Sit Down
Mariachi El Bronx – II
The Lost Notebook Of Hank Williams
Greg Brown – Freak Flag
Diana Jones – High Atmosphere
Dark River (Songs From the Civil War Era)
Darrell Scott – Long Ride Home

PRINE BY CASH

2011-10-29T17:07:00.001+02:00

Mijn 'hero' John Prine krijgt op deze video credits van niemand minder dan Johnny Cash. Maar... Cash was 'a man of God', dus niet alle tekst van "Sam Stone" kon bij hem door de beugel! Hieronder staat de originele tekst van Prine. Ontdek wat er niet kon bij Cash!

Sam Stone came home,
To his wife and family
After serving in the conflict overseas.
And the time that he served,
Had shattered all his nerves,
And left a little shrapnel in his knee.
But the morphine eased the pain,
And the grass grew round his brain,
And gave him all the confidence he lacked,
With a Purple Heart and a monkey on his back.

Chorus:
There's a hole in daddy's arm where all the money goes,
Jesus Christ died for nothin' I suppose.
Little pitchers have big ears,
Don't stop to count the years,
Sweet songs never last too long on broken radios.
Mmm....

Sam Stone's welcome home
Didn't last too long.
He went to work when he'd spent his last dime
And Sammy took to stealing
When he got that empty feeling
For a hundred dollar habit without overtime.
And the gold rolled through his veins
Like a thousand railroad trains,
And eased his mind in the hours that he chose,
While the kids ran around wearin' other peoples' clothes...

Repeat Chorus:

Sam Stone was alone
When he popped his last balloon
Climbing walls while sitting in a chair
Well, he played his last request
While the room smelled just like death
With an overdose hovering in the air
But life had lost its fun
And there was nothing to be done
But trade his house that he bought on the G. I. Bill
For a flag draped casket on a local heroes' hill.

Repeat Chorus

JOHN PRINE (1978)

2011-10-14T22:33:00.000+02:00

Even een opname van een door mij zeer gewaardeerde zanger. Een oudje, maar nog steeds een heel toepasselijk lied voor de wereld van vandaag.

Tekstueel, zoals altijd bij Prine, kernachtig verwoord. Met een (schijnbaar) simpele gitaarondersteuning van de maestro himself.

GEERT W. 'FRISSE JONGEN'

2011-09-06T22:00:00.000+02:00

Beste vrienden, ik ben heel blij om vandaag hier in Berlijn te zijn. Zoals u weet, heeft de uitnodiging van mijn vriend René Stadtkewitz aan mij hem het lidmaatschap van de CDU-fractie in het Berlijnse deelstaatparlement gekost. René heeft echter niet gebogen voor de druk. Hij heeft zijn overtuigingen niet verraden. Zijn royement was voor René aanleiding om zijn eigen politieke partij op te richten. René, bedankt voor de uitnodiging en ik wens je het allerbeste met je nieuwe partij.
Vrienden, zoals u wellicht hebt vernomen, waren de afgelopen weken heel erg druk voor mij. Begin deze week konden we in Nederland met succes een minderheidsregering van liberalen en christendemocraten smeden, die door mijn partij zal worden gedoogd. Dat is een historische gebeurtenis voor Nederland. Ik ben er heel trots daaraan te hebben bijgedragen.
Op dit moment beslissen de christendemocraten in het kader van een partijcongres of ze de coalitie willen aangaan. Als ze dat doen, dan zullen wij in staat zijn om ons land opnieuw op te bouwen, onze nationale identiteit te bewaren en onze kinderen een betere toekomst te bieden.
Ondanks mijn propvolle agenda had ik de wens om naar Berlijn te komen, omdat ook Duitsland een politieke beweging nodig heeft die de Duitse identiteit verdedigt en die zich te weer stelt tegen de islamisering van Duitsland. Bondskanselier Angela Merkel zegt dat de islamisering van Duitsland onvermijdelijk is. Ze heeft de burgers ertoe opgeroepen om zich in te stellen op nog meer veranderingen door immigratie. Ze zou graag willen dat zij zich zouden aanpassen aan de daaruit voortvloeiende omstandigheden. De voorzitter van de Christen Democratische Unie (CDU) zei : ”Moskeeën bijvoorbeeld zullen meer dan vroeger een deel van ons stadsbeeld zijn.”Vrienden, we mogen het onaanvaardbare niet als onvermijdelijk accepteren zonder te proberen het tij te keren. Het is onze plicht als politici om onze natie voor onze kinderen te bewaren. Ik hoop dat de beweging van René zo succesvol zal zijn als mijn eigen Partij voor de Vrijheid, als de Schweizerische Volkspartei van Oskar Freysinger in Zwitserland en als de Dansk Folkeparti van Pia Kjaersgaard in Denemarken en andere bewegingen elders.

Dit is het begin van de speech die Geert W. voorlas in Berlijn (www.pvv.nl)

Is dit nu wat zo'n ruim 70 jaar geleden ook zo populair was?

In Duitsland en Oostenrijk heerste onder veel mensen in die tijd wel een sterk Nationalistisch gevoel; mensen wilden dat Duitsland sterk, groot en machtig zou worden. In Wenen kreeg Adolf ideeën over één Duits volk met één leider; die leider wilde hij natuurlijk zelf zijn.

UILEN IN ONZE BERK

2011-08-16T21:22:00.001+02:00

Uilen, (letterlijk) vreemde vogels!
Ik heb ze altijd wat mysterieus gevonden. Uit mijn prille jeugd herinner ik me dat mijn geliefde ome Hoeke & tante Jantsje destijds in Molenend (Mûnein) in de voorkamer twee opgezette exemplaren op het dressoir hadden staan.
Ik keek er altijd met wat reserve naar, ik durfde ze amper aan te raken. Enkel voorzichtig even over de gladde verenpracht strijken.... het was net of ze zo zouden opvliegen!

Ik heb nooit, besef ik nu, aan oom en tante gevraagd hoe ze aan deze, toch wat griezelige, vogels gekomen zijn. Ome Hoeke was een 'natuurman', wellicht heeft hij beide uilen ooit ergens gevonden.

En nu, ruim 55 jaar later, heb ik al geruime tijd overdag twee (soms drie) ransuilen in een berk vlak voor mijn huis.
Als ik omhoog kijk houden ze me met hun strenge blik voortdurend in de gaten; nog steeds mysterieus, enigszins griezelig, maar ook vertederend. Want elke keer denk ik weer eventjes terug aan mijn dierbare oom en tante.

'Ik hou je in de gaten!'

KATE & ANNA McGARRIGLE ~ Odditties

2011-06-08T21:56:00.000+02:00

Kate & Anna McGarrigle - Odditties (Querbeservice)

Zoete herinneringen bewaar ik aan de debuutelpee van Kate en Anna; we schrijven 1975: een elpeekant duurde zo’n vijftien minuten, daarna de andere zijde draaien (wel eerst schoonmaken!) en weer een kwartiertje genieten! Ook ‘muziekkrant OOR’ was enthousiast over de McGarrigles, hoewel ze in de recensie schreven dat de zusjes de uitstraling hadden van “twee Jehovagetuigen”.

Nu schrijven we 2011, en dear Kate leeft niet meer…

Enkele jaren terug besloten beide zussen om de vele analoge tapes van opnames uit de periode 1973-1990 toch maar eens op cd te zetten. En na vele bezoekjes aan het soundlab bij hen in de buurt waren alle opnamen gedigitaliseerd. De cd’s belandden bij Kate thuis ergens… en de zussen vergaten er iets mee te doen, ‘It could wait another year’ schrijft Anna op de hoes van het onlangs uitgebrachte ‘Odditties’.

Een heerlijke cd!

Vier nummers zijn van de hand van, de voor mij grootste songwriter uit de 19^e eeuw, Stephen Forster, waaronder ‘Better Times Are Coming’ (met een zeer jonge Rufus Wainwright in de harmonyvocals). Zijn ‘Gentle Annie’ is enige track op deze cd die ik eerder hoorde van de McGarrigles, nl. op ‘The McGarrigle Hour’ (1998)

Twee songs van Wade Hemsworth vonden ook een plekje op het schijfje; in ‘My Mother Is The Ocean Sea’ (in 5/4 maat, het ritme van de golven, volgens Wade) klinkt de stem van Kate op haar mooist. Zijn ‘The Log Driver’s Waltz’ is een typerend voorbeeld van de wijze waarop de zussen vaak hun nummer opbouwen; Kate zingt de melodie en Anna ‘zoekt’ en vindt in de harmonieën perfect haar zuster.

‘Parlez-Nous À Boire’ van de Balfa Frères is het opgeruimde dranklied dat mij tot dansen uitnodigt en mij naar een glas wijn doet verlangen.

De overige nummers zijn eigen of ge-‘co-write’ songs, alle zeer genietbaar met als uitschieters het door drummer Gordon Adamson voortstuwende ‘As Fast As My Feet’ en ‘You Tell Me That I’m Falling Down’ dat deze ‘verloren’ opnamen afsluit.

WILL KIMBROUGH ~ Introducing Americana Music * Vol 1

2011-06-08T17:37:00.001+02:00

Will Kimbrough – Introducing Americana Music.. Vol 1 (Rootsy)

In juni 2008 schreef ik over Kimbrough’s ‘EP’: ‘Het album ademt een zelfde soort sfeer uit als het werk van Nick Lowe; nooit overdadig, en altijd met de schoonheid van eenvoud.’

Drie jaar later kan ik hetzelfde beweren over zijn laatst verschenen cd-boxje; wat is dit toch zielenlouterende en hartverruimende muziek!

De set bestaat uit drie cd’s, disc A bevat Willbroughs laatst verschenen cd ‘Wings’ uit 2010, een door velen (ook door mij!) wat over het hoofd gezien meesterwerk. Bijna achteloos presenteert hij zijn liedjes, songs die je al snel mee laat resoneren in je innerlijke muzikale geheugen; ongemerkt tikt je voet het ritme en neuriet je stem de melodie mee.

Tien nummers die alle ergens huizen in het gebied van pop, soul en country; de stempel ‘ROOTSY APPROVED’ op de box dekt hiermee de lading volledig!

Disc B bevat het beste (18 tracks) van Kim’s eerdere solowerk uit de periode 2000 – 2007; een meer dan geweldige compilatie, medesamengesteld door Kimbrough zelf.

Hoewel ik geen groot liefhebber van livecd’s ben vind ik disc C ‘Live at Folk Alliance International, Memphis’ zeer goed beluisterbaar. Het is een akoestisch solo-optreden van hem waar ook nog even zijn maatje Tommy Womack (medebandlid van Kimbrough’s band Daddy) opduikt.

Voor ca. 25 Euro’s is deze set verkrijgbaar, drie cd’s met, ik herhaal het maar weer, ‘de schoonheid van eenvoud’.

(c) benny mulder ~ real roots café

WILL KIMBROUGH

2011-05-28T21:40:00.003+02:00

Will Kimbrough is een 'little hero' voor mij!
Weinig gewaardeerd in Nederland vermoed ik, bekijk daarom deze "kale" opname van 'Wings'; wellicht deel je daarna mijn mening.
Binnenkort kom ik terug op deze 'minor artist'!

BIN LADEN, you've got a friend...

2011-05-03T21:25:00.000+02:00

FOR YOU2 a tribute to Bruce Springsteen

2011-03-01T21:05:00.000+01:00

Diverse artiesten – For You2 a tribute to Bruce Springsteen (Route 61 Music)

Bruce Springsteen…

‘Born To Run’ een openbaring, wat heb ik die vaak op mijn pickupje LUID afgedraaid (Clarence Clemons, rillingen, die saxofoon!) en ‘Darkness On The Edge Of Town’ met dat fabuleuze nummer ‘Factory’ én het magnum opus ‘The River; alle uit het tijdvak 1975- 1980.

Wat daarna kwam bleef ik volgen en vond ik ‘aardig’ tot ‘moet dat nou?’. De enige uitzonderingen waren ‘We Shall Overcome: The Seeger Sessions’ en de live versie hiervan (‘Live In Dublin’); beide toch wel wat ondergewaardeerd door de recencisten.

En nu beluister ik bovengenoemde cd, nummer twee – nummer een heb ik gemist – met als slogan ‘Americana Made in Italy’.

Wat een hoeveelheid aan interpretaties en wat een talent in het land van die gek Berlusconi! Je zou wensen dat in ons landje een dergelijk project van de grond zou komen (Gé Reinders, De Dijk, Fay Lovsky?)

Twee cd’s lang puike uitvoeringen van nummers van ‘the boss’’ en tja de ene cover spreekt je meer aan dan de ander.

Behalve voor Springsteenadepten is dit ook voor geïnteresseerden in all american rock - van vol vuur tot intiem akoestisch - het aanschaffen meer dan waard.

BOBTOWN ~ Bobtown

2011-03-01T20:58:00.000+01:00

Bobtown – Bobtown (Bobtown Recordings)

Drie dames en twee heren uit de contreien van New York brengen op hun debuutcd een mixture van pop, bluegrass en vooral gospel.
De harmonieuze samenzang van de dames klinkt als die van de Peasall Sisters op de soundtrack van ‘O Brother, Where Art Thou?’
De spaarzame begeleiding (accordeon, mandoline, banjo, dobro) geeft de cd een uiterst intiem karakter, het is alsof Bobtown alleen voor jou staat te spelen.
Verwacht dus geen vlammende gitaarsoli of spetterende vocale uitbarstingen, het gaat hier om zachtaardige fraai vormgegeven rurale muziek in zijn meest eerlijke vorm.
Zonder overigens ook maar een moment saai te worden!
(c) real roots café ~ benny mulder

MISS QUINCY ~ Your Mama Don't Like Me

2011-03-01T20:52:00.000+01:00

Miss Quincy – Your Mama Don’t Like Me (CD Bay)

Mieke Stemerdink!

Aan deze voormalige leadzangeres van De Gigantjes doet de stem van Miss Quincy me denken; hetzelfde timbre en die soms wat te geprononceerde dictie.

Met een stel vrienden én uitstekende muzikanten nam Quincy ‘Your mama don’t like me’ op in een blokhut in het noorden van Brits Columbia, voortdurend met een temperatuur van (minimaal) 30 graden onder nul, maar met genoeg whiskey onder handbereik!

En het eindproduct heeft niet onder dit drankgebruik geleden, wat een aller-charmante cd is dit. Uiterst intieme geluiden van banjo, dobro, mandoline, violen en staande bas, zonder ook maar een moment zoetsappig te worden.

Country, of zoals je wilt landelijke altcountry uit het boekje!

(c) real roots café ~ benny mulder

FREEMAN DRE & THE KITCHEN PARTY ~ Red Door 2nd Floor

2011-02-26T14:44:00.000+01:00

Freeman Dre & The Kitchen Party - Red Door 2nd Floor (CD Baby)

Frontman Dre van deze Canadese groep bezit een wat grove aangezette stem die mij voortdurend herinnert aan Barry McGuire van de hit ‘Eve of Destruction’ uit de zestiger jaren. En dat is even wennen, maar gaandeweg irriteert dat nauwelijks meer omdat dan vooral het prachtige spel van zijn Kitchen Party de aandacht en bewondering opeist.

Opvallend is de herwaardering van de accordeon de afgelopen maanden op tal van uitgebrachte cd’s (Dan Baker!), ook dit album bezit mooie bijdragen van deze ‘piano voor de arbeider’. Daarnaast dus ook prima bespelers van piano, gitaren, mandoline, dobro en pedal steel. Prima muzikanten, een verademing vergeleken met wat Matthijs van Nieuwkerk (‘een geweldig nummer’) doorgaans als zijn ‘één-minuutje-nieuwe-ontdekking’ presenteert in zijn De Wereld Draait Door.

Dit album laveert zo nu en dan door het idioom van The Pogues met hier en daar een vleugje Tom Waits.

Zeer goed verteerbaar!

Ry Cooder - Maria Elena

2011-01-11T16:56:00.001+01:00

Even relaxen met dit instrumentaaltje, schitterend gespeeld door een stel rasmuzikanten.
Naast Ry schittert Flaco Jimenez op accordeon, ook meesterlijk is de trombonesolo van George Bohannon.
En tot mijn verrassing komt aan het end ook nog eens Van Dyke Parks op zijn eigen wijze parelende pianoklanken strooien, mooi man!

Jaarlijst REAL ROOTS CAFÉ

2011-01-03T23:13:00.002+01:00

Ruim 225 favoriete albums leverden de talrijke ingezonden lijstjes op; waarin voorgaande jaren een duidelijke overeenstemmende grote gemene deler te bespeuren was, overheerst dit jaar de individuele smaak van de rootsliefhebber. Een goede ontwikkeling misschien, maar voor het samenstellen van deze eindlijst was hierdoor elk toebedeeld puntje voor de eindstand uiterst belangrijk. Wat mag blijken uit het feit dat de uiteindelijke winnares Mary Gauthier slechts met een voorsprong van één punt John Mellencamp voor bleef!

Mary Gauthier - The Foundling
John Mellencamp - No Better Than This
Darrell Scott - A Crooked Road
Natalie Merchant - Leave Your Sleep
JJ Grey & Mofro - Georgia Warhorse
Anaïs Mitchell - Hadestown
Robert Plant - Band Of Joy
Otis Gibbs - Joe Hill’s Ashes
Richard Thompson - Dream Attic
Peter Wolf - Midnight Souvenirs
Matt Harlan - Tips & Compliments
Ray LaMontagne & The Pariah Dogs - God Willin' & The Creek Don't Rise
Robyn Ludwick - Out Of These Blues
Boris McCutcheon - The Wheel Of Life
Audra Mae - The Happiest Lamb
Rodney DeCroo - Mockingbird Bible
Jamey Johnson - The Guitar Song
Jim Byrnes - Everywhere West
Justin Rutledge - The Early Widows
Doug Burr - O Ye Devastator
Greg Trooper - Upside-Down Town
Jeffrey Foucault - Cold Satellite
Justin Townes Earle - Harlem River Blues
Eliza Carthy & Norma Waterson - Gift
Krista Detor - Chocolate Paper Wings
Joe Purdy - 4th Of July
Rich Hopkins and Luminarios - El Otro Lado

Nu maar afwachten wat 2011 voor moois voor de rootsliefhebbers in petto heeft, in december kunnen de lijstjes weer ingeleverd worden bij uw puntenteller, Benny Mulder

DE BÊSTE WINSKEN...

2010-12-28T00:37:00.004+01:00

Dat der mar wer in protte moaie muzyk ferskine sil!

Complainte Pour Kate

2010-12-25T23:28:00.002+01:00

Zo bijna eindejaars nog even terugdenken aan de betreurde Kate McGarrigle, een groot artieste die dit jaar overleed.
Hier in de enige hit die de zusjes in ons land scoorden; Anne zingt de lead aan de piano en Kate bespeelt de accordeon.

Cry to me - Solomon Burke Live

2010-12-24T18:08:00.000+01:00

DAVID BROZA ~ Night Dawn

2010-12-01T16:22:00.000+01:00

David Broza – Night Dawn: The Unpublished Poetry of Townes Van Zandt

Nieuwjaarsdag 1997 stierf een van de godfathers van de country-folk. Zijn nalatenschap omvat vele prachtige albums (aanrader voor de jonge lezertjes: ‘Live at the Old Quarter, Houston, Texas’) en songs als ‘If I Needed You’ en ‘Pancho and Lefty’ bekend geworden in de uitvoering van artiesten als Emmylou Harris en Steve Earle.

Ook een schoenendoos vol ongebruikte teksten kwam na zijn dood voor het licht en, hoewel zijn vrouw Jeanine liever zag dat deze gebruikt zouden worden door Townesbewonderaars als Bob Dylan en Willie Nelson, is het de Israelische folkartiest David Broza die uiteindelijk deze teksten op muziek mag gaan zetten.

Broza heeft in 1994 Townes eenmalig ontmoet en in een show in Houston met hem opgetreden.

En zo ben ik vol verwachting gaan luisteren naar ‘Night Dawn’ en ben ik overrompeld door deze onverwachte erfenis?

Nee, Townes’ teksten, toch zijn grootste kracht, komen amper bij me binnen; ik zit wezenloos te luisteren naar in en in keurige muziek.

Broza speelt prima (flamenco)gitaar met af en toe wat jazzy accenten, hier en daar duiken leuke koortjes op en zijn stem klinkt zeer verzorgd maar ook uiterst saai, geen enkele emotie bij me losmakend.

Nogmaals, een prima album, als je bereid bent je over te geven aan verantwoorde en smaakvolle muziek.

Maar als je verwacht te gaan luisteren naar een (her)ontdekt Townes Van Zandt’ juweeltje heb ik maar één advies: links laten liggen!

BOTOX

2010-11-30T23:25:00.002+01:00

Renee Soutendijk puur

ZO?

óf ZO!

Monique van der Ven ettelijke euro's lichter

Linda de Mol idem

Audra Mae "The River"

2010-11-29T18:55:00.000+01:00

Een track van 'The Happiest Lamb', dit maal live gezongen in een club in Los Angeles.

AUDRA MAE ~ The Happiest Lamb

2010-11-29T18:39:00.000+01:00

Audra Mae - The Happiest Lamb (Side One Dummy Records)

Er dwarrelt dagelijks heel veel muziek langs mijn oren waaronder ook vele albums met vrouwenstemmen. Soms goed of aardig, maar heel vaak met nasaalvibrerende én valse klanken.

Wat een geweldige verrassing valt mij dan ten deel bij de beluistering van deze eerste volledige cd van Audra Mae.

Niks geen gemekker en schromelijk tekortschieten, maar een superstrakke stem die elke stembuiging aankan en bovendien vergezeld gaat van een perfecte voordracht; ik ben niet zo’n tekstenman maar bij Audra bereiken haar teksten zelfs mijn grijze cellen!

En ja die stem, parelend en loepzuiver. Wat een genot! Met het grootste gemak schakelt haar stem van lief intiem tot glorieuze uitbundigheid. Heerlijk! Wat een pure en verrukkelijke stem! Een track als ‘Lightning In A Bottle’ verwekt bij iedere luisterbeurt weer kippenvel.

Een stem soms refererend aan de ’hardheid’ van Dolly Parton, soms met de emotionaliteit van Emmylou Harris. En met name in nummers als ’The Fable’ en ’Sullivan’s Letter’ komt die andere grote stem uit het verleden om de hoek, Dusty Springfield; van fluisterend openen, langzaam de emotie opbouwend om tot slot groots en magistraal het nummer te beëindigen.

Producer Ted Hutt heeft de songs een prachtig passende begeleiding gegeven door vrij spaarzaam en wat teruggehouden gebruik te maken van instrumenten als piano, gitaar, mandoline en accordeon. Alles in dienst van de schoonheid van Audra’s stem.

Op Dolly Partons ‘Little Sparrow’ na zijn alle composities van Mae, wat haar grootheid nog meer onderschrijft; dit is een talent dat vele vrouwelijke singer-songwriters in de schaduw plaatst.

En terecht, ware schoonheid overwint altijd!

Mary Gauthier - Mercy Now

2010-11-17T10:13:00.002+01:00

Onlangs trad Mary Gauthier op in The Grand Ole Opry. In 'Mercy Now' kwam Marty Stuart haar muzikaal ondersteunen. Indrukwekkend nummer.

Wilders' grijs

2010-11-09T23:07:00.001+01:00

Het huidige kabinet wordt, las ik tot mijn schrik, zo hier en daar in de pers gekwalificeerd als 'GRIJS'.
Een eufemisme, het is toch 'BRUIN'?
Wanneer ontwaakt in ons nou eens het 'gesundes Volksempfinden' ?

JIM BYRNES ~ Everywhere West

2010-11-03T10:41:00.000+01:00

Jim Byrnes - Everywhere West (Black Hen Music)

‘The legendary voice’, zo wordt de nieuwe cd ’Dreams’ van Neil Diamond gepromoot op de site van Rolling Stone. Inderdaad voor velen is het stemgeluid van hem zo legendarisch dat zelfs een cd van hem waarop hij de telefoongids van New York voorleest door hen gekocht zal worden.

Kijk en zoiets heb ik nu met de stem van Jim Byrnes, een soulvolle stem die precies dat toevoegt aan zijn songs waardoor het lied gaat leven, geloofwaardig wordt en, heel belangrijk, me emotioneert.

Na twee prachtige gospelgeoriënteerde cd’s (‘House of Refuge’ en ‘My Walking Stick’) gaat Byrnes in ’Everywhere West’ terug naar de muziek van zijn jeugd, de muziek waarin blues de voornaamste rol speelt.

Nu valt het begrip ’blues’ in dit geval zeer ruim te nemen, want naast onder dit label vallende nummers als ’Storm Warning’ (met geweldige gitaarsolo) en ’Me and Piney Brown’ (gitaarlicks á la B.B. King en een uiterst fraaie piano) zijn er ook tracks met een iets geringere nadruk op de blues.

Zo is er in Bobby Bland’s ’Yield Not To Temptation’ vooral de gospelsfeer te bespeuren of noem het countryfunk; een melange van een heerlijk koortje, weer die prachtklanken van een gitaar en het ritme van de banjo.

Of op ’Walk On’ een lekker loopritme met steelgitaar. Of in ’He Was A Friend Of Mine’ parelende gitaren, een slepende viool met op de achtergrond heerlijke trommelgeluiden duetterend met een vrouwenstem.

Ik ben erg enthousiast over ’Everywhere West’, Byrnes vierde samenwerking met producer Steve Dawson. Een cd die praktisch zonder overdubs, zo recht voor zijn raap, is opgenomen met grotendeels Byrnes vaste begeleiders. Wat een geweldige band!

Met name de prestaties van alleskunner Steve Dawson (o.a. gitaren, banjo, orgel, dobro, pedal steel en zang), maar ook de inbreng van Daniel Lapp op viool en trompet weten uiterst aangenaam mijn oorschelpen te strelen.

‘You Can’t Get That Stuff No More’ van Louis Jordan, een trompetje op een bedje van bas en banjo.

Het good-timenummer ’Bootlegger’s Blues’ perfect gespeeld in de stijl van The Mississippi Sheiks met hoofdrollen voor dobro en viool.

En Robert Johnsons ’From Four Until Late’, nu gebracht als een uptempo New Orleans Mardi Grasstijl parade song met blazers, hammondorgel en weer zo’n magnifieke gitaarsolo van Dawson. The Band zou het zo graag gespeeld (willen/kunnen) hebben.

In ’No Mail Blues’ weer die fraaie fiddle van Lapp, nu in combinatie met een gitaar die klinkt als Les Paul in zijn goede jaren.

Deze recensie wordt te lang, ik weet het, maar ik zou nog veel meer willen noemen!

De mondharmonica van Keith Bennett, de backing vocals van Jeanne Tolmie, de keyboards van….

Basta, een juweel van een cd van Byrnes!!!

SOLOMON BURKE R.I.P.

2010-10-13T10:53:00.004+02:00

Hierboven hoor je op de music playlist als eerste nummer het magnifieke 'Cry To Me' van deze grote man met de grote stem. Een single uit de jaren zestig, van recenter datum is deze liveopname met Gillian Welch & David Rawlings.

Als saluut aan deze King of Rock'n Soul het toepasselijke 'Valley Of Tears'

ZOMERHITJE(s), bestaan die nog?

2010-07-05T21:44:00.000+02:00

VIA CRUCIS - Christina Pluhar & L'Arpeggiata

2010-05-11T14:17:00.001+02:00

Een heel ander genre dan normaal op deze bladzijde.
Maar om met de naam van een (niet meer bestaande?) Nederpopgroep te spreken:
IS OOK SCHITTEREND

LOS CENZONTLES with David Hidalgo & Taj Mahal ~ American Horizon

2010-04-28T21:30:00.003+02:00

Los Cenzontles with David Hidalgo & Taj Mahal - American Horizon (Los Cenzontles)

In 1989 sticht Eugene Rodriguez het Los Cenzontles Mexican Art Center met als doel het versterken, c.q. uitbreiden van de wortels van de Mexicaanse dans- en muziekcultuur. De groep Los Cenzontles (“los senn-sont-less” oftewel: De Koekoeken) is hieruit ontstaan, hun muziek bestaat uit een mixture van Tex-Mex met elementen van de blues, funk, merengue en flamenco.

Op de cd San Patricio van The Chieftains/Ry Cooder zijn ze op twee nummers te horen, en net als bij deze cd is ook op American Horizon de focus gericht op het meest zuidelijke gedeelte van Amerika, de border area met Mexico. Met dit maal de verhaallijn toegespitst op de Mexicaanse gastarbeiders die in Amerika hopen op een beter, welvarender leven, de American Dream waarmaken.

De traditionele Mexicaanse invloeden van Los Cenzontles worden op deze cd verrijkt met de bijdragen van David Hidalgo (Los Lobos) en Taj Mahal. En vooral de bluesinjecties van Mahal (zang, gitaar, ukelele, banjo en keyboards) maken van dit album een uniek document.

De harmonieuze ensemblezang van Lucina Rodrigues, Fabiola Trujillo en Hugo Arroya (luister eens naar ‘Tecolote’) kleuren prachtig mooi bij Mahal’s meanderende gitaarwerk. Op ‘Pajaro Cu’, ‘Overtime’ en ‘Cascabel’ sprankelt het gitaarwerk dat we kennen van Los Lobos’ Spaanstalige cd’s; door de lichtheid en ritmiek in deze tracks komt al snel het meesterwerk ’El Carretero’ van Guillermo Portabales in herinnering.

En dan Taj Mahal, in ‘La Luna’ een heerlijk uitwaaiende gitaar, in ‘One Hot Mama’ blues op zijn best: zijn stem, een heerlijke gitaarsolo, een fraaie harmonica met daarachter een piano “rammelend” als in de beste bluestraditie!

In ‘Best Of Me’ is de zangsolo van Hidalgo en dit nummer klinkt dan ook gelijk als een Los Lobostrack, ook hier weer met een prachtige gitaar.

‘La Fuerza’ klinkt als een Mexicaans slijpend soulnummer door het slepende orgelspel, Solomon Burke zou het kunnen opnemen, hoewel het (vermoedelijk door de Spaanstalige zang) af en toe neigt naar een bijdrage van Spanje aan het Eurovisiesongfestival, maar dan wél met veel soul!

Een heel mooi product, met dank aan producers Hidalgo & Eugene Rodriguez én …. Taj Mahal!

(c) real roots café - benny mulder

THE CHIEFTAINS / RY COODER ~ San Patricio

2010-04-27T21:12:00.001+02:00

The Chieftains featuring Ry Cooder - San Patricio (Hear Music)

Tijdens de Mexicaans-Amerikaanse Oorlog (1846-48) koos een klein Amerikaans bataljon, dat grotendeels bestond uit Ieren die nog maar pas in Amerika verbleven, de zijde van de vijand Mexico. Een uitgebreider verslag over deze ‘San Patricios’ geeft Chieftain Paddy Moloney op de inlay bij de cd.

Hij was behalve geïnteresseerd in de geschiedenis ook erg nieuwsgierig of deze samenwerking van ruim 150 jaar geleden nog muzikale sporen had achtergelaten. In samenwerking met Ry Cooder, als altijd belangstellend in de ware roots van muziek, kwam San Patricio tot stand.

In studio’s in zowel Dublin, New York, Spanje, Los Angeles (volgens Ry: ‘still a Mexican town’) als in Mexico vonden de 19 opnames plaats, met als resultaat een mix van Iers-Mexicaanse muziek die zeer goed harmonieert.

De uilleann pipes, tin whistle, fiddle en bodhrán uit Ierland kleuren wondermooi met de Mexicaanse zapateado, guitarron en vihuela. Naast de inbreng van The Chieftains schittert vooral de Mexicaanse inbreng van de zangeressen Lila Downs en Chavela Vargas en van groepen als Los Cenzontles, La Negra Graciana, Los Folkloristas, Los Tigres Del Norte en Mariachi Santa Fe de Jesus. Voor mij totaal onbekende namen, de enige bekende naam is Linda Ronstadt, zij zingt ‘A La Orilla De Un Palmar’ dat terug doet verlangen naar haar cd ‘Canciones de mi Padre’ uit 1987.

Indrukwekkend is ‘March To Battle (Across The Rio Grande)’ waarop acteur Liam Neeson het verhaal van de San Patricios vertelt op een muziekbed van The Chieftains en de dreigend oprukkende trommelaars van de Banda de Gaita de Batallón, zo had ik vroeger wel geschiedenisles willen hebben!

Moya Brennan zingt “verscheurend” mooi de Ierse ballad ’Lullaby for the Dead’, uiterst bescheiden en uiterst sfeervol begeleid door The Chieftains.

Cooder-adapten, waartoe ik ook behoor, zullen wat teleurgesteld zijn over het geringe aandeel van hem; naast twee tracks waarop enkel zijn gitaarspel te horen is, schreef hij twee nummers waarop hij glorieert. In ’The Sands of Mexico’ kruipt hij in de huid van een Ierse soldaat die zijn beleving van Mexico vertelt; ’Canción Mixteca’ is een sfeervol instrumentaaltje samen met de accordeon en piano van Van Dyke Parks.

De bijgesloten dvd toont sfeervolle beelden van enkele songs en hun vertolkers. Al met al is San Patricio een must voor echt geïnteresseerden in rootsmuziek, voor Los Lobos-fans bijvoorbeeld!

(c) real roots café - benny mulder

NATALIE MERCHANT ~ Leave Your Sleep

2010-04-27T16:31:00.007+02:00

Natalie Merchant - Leave Your Sleep (Nonesuch Records)

In de reeks prima cd’s die de laatste tijd verschenen onderscheidt Leave Your Sleep zich als een mijlpaal in het brede spectrum van de popmuziek. Merchant leidt ons in 26 songs op magistrale wijze door genres als (Ierse) folk, jazz, bluegrass, klezmer,dixieland, reggae, zydeco, ’kamermuziek’, blues tot zelfs Chinese volksmuziek.
En dit alles op een manier die geen enkel moment verveelt. Naast haar stem die van teder-lief (Mary Hopkins?) tot stevig-stoer (type Norma Waterson & Dayna Kurtz) constant schittert, is ook de begeleiding van de vele muzikanten van hoogstaand niveau. Alle nummers stralen inzet, concentratie én speelvreugde uit die de luisteraar meezuigt in de caleidoscopische muziekwereld van Merchant.
Uitgangspunt voor deze cd zijn Engelse en Amerikaanse gedichten, rijmpjes en wiegeliedjes uit de 19e en 20e eeuw die Merchant verzamelde en waar ze zelf de muziek bij schreef. Ook kiest ze de (vele) uitstekende muzikanten die het best bij haar zo sterk variërende songs passen.
Hazmat Modine excelleren in ’The Blind Men and the Elephant’ en in ’The Peppery Man’, waarin The Fairfield Four voor perfecte vocale begeleiding zorgen. Het Wynton Marsalis Quintet levert prachtige bijdragen in ‘Bleezer’s Ice Cream’ en ’The ‘Janitor’s Boy’. De track ’The Dancing Bear’ maakt me telkens weer blij, maar ontroert me tegelijkertijd, de Klezmatics dragen veel bij in deze dubbele emotie bij me. Naast rijk georkestreerde nummers als het fraaie ’The Land of Nod’ zijn het ook de "simpele" liedjes als ’Sweet and a Lullaby’ die je ziel balsemen; zo simpel, zo mooi!

Deze dubbel-cd gaat vergezeld van een uitvoerig boekwerk met liner notes over elke song en dichter; evenals Leave Your Sleep een rijk bezit. De ook uitgebrachte enkele cd met een selectie uit deze 26 tracks mist dit kleinood, dus desnoods even doorsparen om toch vooral de dubbellaar aan te schaffen!
Leave Your Sleep is een meesterwerk, je tuimelt bijna dronken van muziekgenot van het ene genre in het andere, en…. vervelen doet het geen moment!

(c) real roots café - benny mulder

Foute foto

2010-04-16T23:42:00.005+02:00

Buurman Roemer vroeg mij onlangs om als model te fungeren, hij volgt namelijk een avondcursus bij de Fotoacademie, ja heus die bestaat, in Groningen.
Dus poseren met uitgemeten licht, diafragma's zus en zo, allerlei lichtopstellingen en imposante fotocamera's.
Ik had zelf mijn kleine 'gemaksklare' digitale toestelletje meegenomen om wat beeldjes achter de schermen te schieten. Enkele daarvan hierbij, verre van professioneel, maar de fraaiste vind ik zelf de volkomen foute foto, compleet volledig overbelicht!

Maar ja, ik ben dan ook geen fotograaf, maar slechts model.

GOSPEL, wat is dat?

2010-04-16T23:01:00.000+02:00

NATALIE MERCHANT... wonderschoon!

2010-04-11T17:45:00.001+02:00

Er verschijnen de laatste weken veel mooie cd's, maar de cd die ik momenteel het meest beluister is Leave Your Sleep (2cd) van Natalie Merchant.
Natalie brengt met haar geweldige stem vele muziekstijlen op onnavolgbare wijze tot wonderschone pareltjes van muziekgenot.
Luister maar eens naar 'The Dancing Bear', in klezmerstijl ontroert ze en gelijkertijd overspoelt je een geluksgevoel.

Jeffrey Foucault & Mark Erelli – Seven Curses

2010-04-09T14:56:00.000+02:00

Enkele jaren geleden namen deze twee vrienden in twee avonden/nachten een verzameling ‘murder ballads’ op. Het resultaat is nu te horen op deze cd.

Slechts twee stemmen en veel snarenwerk,flonkerend gitarenspel om preciezer te zijn.

En heel fraai opgenomen; geen foefjes, geen technische manipulaties, maar een mooi direct en droog geluid. Smullen geblazen!

Erelli heeft een stem die prachtig past bij deze min of meer verhalende songs en Foucault?

Ach, prachtig die emotionele lading in zijn hemelse stembanden!

De keuze van de songleveranciers is zeer divers, zo zijn er b.v. nummers van Woody Guthrie, Tom House, Paul Siebel, Steve Earle, Bruce Springsteen, Neil Young én Porter Wagoner (het wrangkomische ‘The First Mrs. Jones’) te beluisteren.

Genoeg geschrijf; voor elke rootsliefhebber is dit album onmisbaar.

‘Seven Curses’ is een onvermijdelijke aanschaf!

Dansen, doe je zo!

2010-03-21T00:15:00.003+01:00

http://www.youtube.com/watch?v=TYgl6qfPdd4

THE FRISIAN HARMONIZERS yn Noardewyn (Omrop Fryslân)

2010-02-11T22:33:00.000+01:00

CHAKCHOUKA (Tunesisch recept)

2010-01-29T17:36:00.012+01:00

Naast het verzamelen van aangename kookboeken heb ik de gewoonte uit allerlei kranten en tijdschriften 'lekkere' recepten te knippen. Na zo'n knipsel uitgeprobeerd te hebben belandt deze in een (al meer uitdijende) map.
Een recept dat ik meerdere malen gemaakt heb (gisteren nog) is CHAKCHOUKA, dat zoiets betekent als 'rommeltje' in het Tunesisch. Onno Kleyn plaatste het ooit in de Volkskrant.
Zeer smakelijk voor 4 personen, maar thuis eten wij het met gemak met z'n tweeën op!
Koop de merguezworstjes (lamsvlees) indien mogelijk bij een islamitische slager; de Nederlandse slagers leveren veelal flauwe imitaties van varkensvlees.

olijfolie

4 merguezworstjes, elk in 3 of 4 stukken

1 ui, in kwarten

1 rode paprika, in stukken

1/2 groene paprika, in stukken

1 halfliterblik gepelde tomaten

2 aardappels, in blokjes

1 eetlepel komijnpoeder

1 eetlepel korianderpoeder

4 verse eieren

beetje verse koriander

zout

Doe een scheut olijfolie in een ruime braad- of hapjespan en bak daarin de uien met de merguez wat aan, dan de paprika’s.
Voeg de aardappels en de tomaten toe.
Druk de tomaten stuk en voeg de specerijen toe.
Schenk zoveel water in de pan dat alles net onder staat.
Voeg zout toe, dek af en laat circa 15 minuten smoren, tot de aardappels gaar zijn. Roer ondertussen niet!
Zet een pollepel stabiel, breek er een ei in. Duw met de achterkant van de pollepel een holletje tussen de groenten en laat er het ei in glijden.
Doe dat nog drie keer. Zorg dat de eieren niet met elkaar in conflict komen. Laat ze 5 minuten garen met het deksel op de pan - de dooiers moeten nog vloeibaar zijn - en schep ze dan heel voorzichtig met een schuimspaan op de borden.
Dresseer er de groenten omheen en bestrooi met de koriander.
Eet met brood.

POUR KATE

2010-01-20T18:49:00.002+01:00

Kate McGarrigle 1946 - 2010

Repose en paix

http://www.youtube.com/watch?v=8xzwJVNTNKs

MIJN ACHTERNICHTJES...

2010-01-15T14:12:00.002+01:00

Dit zijn Ilse (links) & Femke (rechts), dochters van de trotse ouders Rob en Coby.
Een mooie foto, vind ik, die op canvas boven de bank komt te hangen in huize De Groot~Bessem.

Hoe hebben ze dat haar opgeblazen, met een föhn, een ventilator?
(volgens moeder Coby moest de gehele familie zelf heel hard blazen!)

AMAZING TEN 2009

2010-01-02T12:10:00.001+01:00

Net als in 2008 heb ik ook het afgelopen jaar de samenstelling verzorgd van de 'Amazing Ten' van de site 'Real Roots Café'. Dagenlang kwamen er vele lijstjes van followers van deze site bij me binnen. Volgens het principe 10 punten voor nummer 1, 9 punten voor nummer 2.... enzo verder tot 1 punt voor nummer 10 van de genoemde titels werden de punten door mij al copy-paste'end berekend. Een spannend werkje! Hier volgt het eindverslag:

2009, het jaar van de diversiteit én van de vele ex aequo’s !

“Oeff, net op tijd” meldt Pieter Meulendijks bij de inzending van zijn lijstje. Net als vorig jaar is hij op Oudejaarsavond om 23.57 uur de laatste inzender voor de Amazing Ten 2009.

De individuele smaak rukt op dit jaar, gelet op de grote verscheidenheid aan genoemde titels; hetgeen zich ook uit in het relatief kleine percentage voor de beide winnaars, slechts iets meer dan 4% van het puntentotaal!

Twee winnaars dit jaar, met exact even veel punten; dankzij de op de valreep inzendende Pieter kwam Sam Baker op gelijke hoogte met Buddy & Julie Miller.

Maar er waren meer ex aequo’s dit jaar, zoals je op de eindlijst kunt zien.

De meest opvallende prestatie wordt geleverd door The Low Anthem. In 2008 eindigde deze groep op plaats 4, en nu, een jaar later, wordt de 3^e plaats behaald!

De Nederlandse roots-inbreng is erg gering; een enkel keertje worden El Pino & The Volunteers (The Long-Lost Art Of Becoming Invisible), Ad VanderVeen (Faithful To Love), Okieson (Cupboard Full Of Things) en Bart de Win (This Simple Life) genoemd.

Buddy & Julie Miller – Written In Chalk

Sam Baker - Cotton

Eilen Jewell - Sea Of Tears

Israel

Nash Gripka – New York Town

The Low Anthem - Oh My God Charlie Darwin

Great Lake Swimmers - Lost Channels

Steve Earle - Townes

The Band of Heathens - One Foot In The Ether

Romi Mayes - Achin In Yer Bones

Po’ Girl – Deer In The Night

Gretchen Peters & Tom Russell - One To The Heart, One To The Head

10.

Jeffrey Foucault - Shoot The Moon Right Between The Eyes

Slaid Cleaves – Everything You Love…

11. Loudon Wainwright III - High Wide & Handsome - The Charlie Poole Project

12. The

Maldives

- Listen To The Thunder

13. Cam Penner – Trouble & Mercy

14. Richard Shindell – Not Far Now

15. Dave Rawlings Machine – A Friend Of A Friend

Ian Siegal - Broadside

Greg Trooper – Williamsburg Affair

16. Graham Lindsey - We Are All Alone In This Together

Jim Byrnes - My Walking Stick

Naomi Sommers - Gentle Like The Sun

Ramblin' Jack Elliott - A Stranger Here

17. Levon Helm - Electric Dirt

18. Gregory Alan Isakov - This Empty Nothern Hemisphere

Malcolm Holcombe - For The Mission Baby

19. Telegraph Canyon - The Tide And The Current

20. Antje Duvekot - The Near Demise Of The High Wire Dancer

Van het groot aantal genoemde titels vind ik opvallend de zeer geringe steun voor Dan Auerbach’s ‘Keep It Hid’, slechts een maal genoemd.

Rosanne Cash verdient zelfs geen enkele punt voor haar ‘The List’ en dat geldt ook voor Watermelon Slim, zijn ‘Escape From The Chicken Coop’ schittert door afwezigheid!

Misschien volgend jaar?

Tot dan maar weer!

Uw puntenteller,

Benny Mulder

Om aan de weet te komen wat de favoriete tientallen van het Dream Team (de recensenten van Real Roots Café) zijn, kijk je even op www.realrootscafe.com

JAARLIJSTJE 2009

2009-12-16T23:56:00.000+01:00

Het is weer zo ver!
Het jaar nadert zijn einde, tijd voor het beschouwen van de muziekoogst van 2009. Er verscheen veel, heel veel. Van interessant tot stomvervelend en ronduit afschuwelijk.
Mijn keuze is gebaseerd op "hé, wat verrassend" én het aantal draai- c.q. laserbeurten.
Na veel wikken en wegen kwam onderstaand lijstje, in omgekeerde volgorde, tot stand.

10. ANTONY & THE JOHNSONS      The Crying Light
9. RICKIE LEE JONES           Balm In Gilead
8. CHRIS SMITHER              Time Stands Still
7. TOM RUSSELL                  Blood And Candle Smoke
6. JIM BYRNES                     My Walking Stick
5. RAMBLIN’JACK ELLIOTT    A Stranger Here
4. TEXAS SHEIKS      The Texas Sheiks
3. THE FELICE BROTHERS Yonder Is The Clock
2. LOUDON WAINWRIGHT III (2CD) High Wide & Handsome (The Charlie Poole Project)
1. FIRE IN MY BONES (3CD) Raw + Rare + Other Worldly African-American Gospel (1944 - 2007)

Reacties en lijstjes van lezers zijn welkom op:
de.bosk@hetnet.nl

TEXAS SHEIKS

2009-11-16T17:16:00.003+01:00

Geoff Muldaur & The Texas Sheiks (Village Records)

In de vroege jaren dertig waren in Amerika de z.g. stringbands een populair genre met als onbetwiste topper de Mississippi Sheiks, (meestal) bestaand uit slechts viool (Lonnie Chatmon) en zang/gitaar (Walter Vinson). Eenvoudig maar uiterst boeiend materiaal om eens te gaan (her)beluisteren, bijvoorbeeld hun ’Stop and Listen’ uitgegeven in 2006 op het Yazoolabel. Ook hier geldt weer, wat is eenvoud toch vaak mooi!

Een van mijn favorieten, Geoff Muldaur, moet ook liefhebber zijn van dergelijke “eenvoudige” muziek; ‘Texas Sheiks’ bevat veertien tracks met volop obscure klassieke blues, Texas swing en string band.

De uitvoering is zo’n tachtig jaar later natuurlijk heel wat rijker; gitaren, banjo’s, mandolines, dobro, harmonica, accordeon, enz. geven nu een mooi gespreid geluidsbeeld, maar de intentie is gelijk gebleven: prima muzikanten die met uiterste deskundigheid muziek maken waar het speelplezier van afspat!

Naast Muldaur bestaan The Texas Sheiks uit Stephen Bruton, Johnny Nicholas, Cindy Cashdollar, Suzy Thompson en Bruce Hughes; voor Bruton waren de opnames voor deze plaat een welkome afleiding van zijn strijd met kanker, helaas overleed hij kort daarna.

Van de Mississippi Sheiks coveren ze “The World Is Going Wrong” en “Please, Baby”, daarnaast zijn interpretaties te beluisteren van werk van onder andere Big Bill Broonzy, Bob Wills, Skip James, Frank Stokes en Robert Johnson.

Prachtige uitvoeringen die recht doen aan de originelen, en hoorbaar met liefde gespeeld. Bovenal triomfeert de heerlijke stem van Muldaur.

Dit is traditionele Amerikaanse muziek uitgevoerd op een extreem hoog niveau!

De cd is opgedragen aan Stephen Bruton, voor zijn vriend Muldaur was het “… one of the most enjoyable times we have ever had in the recording studio.“

(c) benny ~ real roots café

RICKIE LEE JONES ~ Balm In Gilead

2009-11-16T17:10:00.004+01:00

Rickie Lee Jones - Balm In Gilead (Concord)

Ze heeft me nooit kunnen bekoren, Rickie Lee Jones. Een singer-songwriter van het type Joni Mitchell, nog zo’n stem waar ik, in tegenstelling tot vele deskundige recensenten, helemaal niets aan vind. Artistiek en dodelijk saai!

Maar… ik ben op slag bekeerd na het vele malen beluisteren van ’Balm In Gilead’, wat een prachtige release, tien wonderschoon uitgevoerde songs en qua stemming voor mij de ultieme herfstplaat.

Mooi uitwarrelend orgelspel (Joel Guzman), hier wat feeëriek gezang á la Kate & Anna McGarrigle, daar wat duetjes, volop welluidend snarenspel, en dit alles in een productie om van te smullen.

De enige niet-eigen compositie is van de hand van haar (overleden) vader: “The Moon Is Made Of Gold”, een heerlijk luie jazzy song, welke Norah Jones, schat ik, graag op haar repertoire zou willen nemen. John Reynolds neemt hierin naast mooi gitaarwerk ook het heerlijke gefluit voor zijn rekening.

De productie van “His Jeweled Floor” doet sterk denken aan het werk van Daniel Lanois, een “droomdreigende” sfeer met hemelse ondersteunende zang van Vic Chessnut en Victoria Williams. Prachtig!

De stem van Rickie Lee klinkt minder keurig en minder “beschaafd” als voorheen en irriteert me (dus) niet meer; zou dat enkel aan de productiewijze van Jones liggen?

In de lange lijst medewerkers zitten namen van Ben Harper (slide gitaar), Alison Krauss (viool), Bill Frisell (gitaar) én Grey DeLisle, helaas niet haar stem, maar de autoharp bespelend.

In het instrumentale “The Blue Ghazel” is er mooi scheurend saxwerk van Tom Evans te beluisteren.

Ik ben helemaal “om”, Rickie Lee Jones heeft een prachtige cd afgeleverd!

(c) benny ~ real roots café

KRIS KRISTOFFERSON Closer To The Bone

2009-09-30T12:56:00.003+02:00

Al sinds 1981 staat van Kristofferson in mijn platenkast (nee niet op zolder maar nog steeds in de woonkamer!) de lp ’To The Bone’. Veel gedraaid destijds, mooie plaat, maar eerlijkheidshalve biecht ik op: járenlang niet meer afgespeeld.

En nu bijna dertig jaar later komt Kris met ’Closer To The Bone’, een titel die een nog diepere visie belooft.

En dat klopt, want door de zeer directe wijze van opnemen van producer Don Was (basgitaar) zit je als het ware in zijn stem, sterker nog je zit zowat tussen de stembanden van Kristofferson.

Zijn stem (niet zijn sterkste punt) is nu, op 73-jarige leeftijd, beter dan ooit en de spaarzame begeleiding geeft alle ruimte aan Kristofferson én aan zijne “oude” stem.

De rudimentaire mondharmonica van Kris (denk aan Dylan in zijn jonge jaren) kleurt wonderschoon bij zijn doorleefde gezang. Soms duikt er plotseling even een mandolinetje of een gitaarlickje (beide vertolkt door de betreurde Steve Bruton) op, en hier en daar heel sporadisch een harmonyvocaaltje.

Rami Jaffee (van the Wallflowers) versiert prachtig met piano en accordeon en geweldenaar Jim Keltner vervolmaakt het geluid met zijn bescheiden percussie.

Met “Here’s one I wrote for my kids” leidt Kristofferson ‘From Here To Forever’ in, waarna een hartverscheurend mooie lovesong je tot in de botten raakt. In ‘Good Morning John’ brengt hij een ontroerende ode aan zijn vriend Johnny Cash. De gehele cd is zo een opeenstapeling van goudeerlijke ontboezemingen vol emotie en liefde.

Met de ghosttrack ’I Hate Your Ugly Face’ (’the first whole song I ever wrote”) eindigt de cd, een nummer dat hij op elfjarige leeftijd schreef en waaruit blijkt dat hij ruim zestig jaar geleden al als zeer talentvol songwriter debuteerde!

‘Closer To The Bone’: goeie titel, Kristofferson zit heel, héél dicht op je huid.

Goeie cd, sterker nog: z’n beste tot nu toe!

Bekijk dit filmpje: http://vimeo.com/6817017

(c) benny ~real roots

Roger McGuinn in 1963

2009-09-29T22:21:00.005+02:00

Nog voor 'Mr. Tambourine Man' en 'Eight Miles High'

was het gezicht van The Byrds actief

als begeleider (banjo & Spaanse gitaar)

van The Chad Mitchell Trio.

That's something else!

Kijk maar op onderstaande link:

http://www.youtube.com/watch?v=Bj_Qpl0X9fA

JUDE DAVISON Circo de Teatro

2009-09-16T16:55:00.004+02:00

Jude Davison - Circo De Teatro (Pigeon Moods Productions)

Jude Davison is een volslagen onbekende muzikant voor mij en toch levert deze Canadees met ’Circo de Teatro’ al zijn 18e album af!

En laat ik het gelijk maar bekennen, ik heb met bewondering dit (concept)album beluisterd; op een enigszins burleske manier verhaalt Jude over ‘The greatest show on earth’, het circus. Vermoedelijk een Mexicaans circus afgaand op de vele heerlijke mariachiklanken die hier en daar opduiken. Ook reminiscenties aan Los Lobos en The Iguanas (track: ’Sideshow souvenirs’) verstevigen het Tex-Mexkarakter van deze cd.

Bij de eerste muzieknoten echter is Calexico het eerste waar je aan denkt, de blazers en de doorkrinkelende gitaar á la Joey Burns op een ritmebedje van John Convertino. De slotnummers ’Nowhere bound’ en ’Further on’ zijn pareltjes voor liefhebbers van deze groep.

Deze invloeden zijn niet overheersend, ook o.a. fraaie americana-, vaudeville- en r & b-geluiden strelen je oren.

Jude Davison is een fenomenaal alleskunner, hij schreef, arrangeerde en produceerde dit in eigen beheer uitgebrachte album.

Naast de zang bespeelt hij ook nog gitaren, bas, mandoline, dobro, ukelele, keyboards en drums. Een multitalent dus!

Een prima blazerssectie, banjo en accordeon vervolmaken het geluid van ‘Circo de Teatro’; een (hoorbaar) met liefde gemaakt product.

(ben toch benieuwd geraakt naar die 17 voorgaande cd's van hem!)

(c) benny/real roots café

CHRIS SMITHER Time Stands Still

2009-09-16T15:09:00.001+02:00

Chris Smither - Time Stands Still (Signature Sounds)

“Is dit blues, is dit folk?” Vragen die me wel eens gesteld worden als ik Chris Smither draai. Tja, dat laat ik graag aan de vragensteller over. Voor mij is zijn muziek wellicht beide, maar dan wel in akoestische eenvoud én schoonheid!

Het uitstekende fingerpickin’ bluesgetinte gitaarspel en de zo kenmerkende wat vermoeide rasperige stem van Smither zijn ook op deze cd weer volop aanwezig.

Ook het van hem bekende begeleidende voetgetik bij zijn liveoptredens is af en toe hoorbaar.

In drie dagen werd dit album opgenomen, producer David ‘Goody’ Goodrich zorgt op verschillende gitaren voor prima versierend spel en drummer Zak Trojano levert ingenieus percussiewerk. And that’s all!

En… dat is mooi!

Acht nieuwe eigen composities telt ’Time Stands Still’ plus covers van Dylan’s ’It takes a lot to laugh, it takes a train to cry’, ’Miner’s Blues’ van “white countrybluesman” Frank Hutchison en, verrassend, ’Madame Geneva’s’ van Mark Knopfler.

Nummers als ’Surprise, Surprise’ en bovengenoemd ’Miner’s Blues’ bevatten wonderschone gitaarsolo’s. Met deze opmerking doe ik eigenlijk de overige tracks tekort, de gehele cd door is het gitaarwerk van indrukwekkend niveau.

Het is genieten geblazen van eenvoud, waarbij alle elementen samensmelten om je vele draaibeurten achtereen te laten… genieten!

c benny/real roots café

Jammer, fin de vacances!

2009-08-19T22:50:00.005+02:00

Het waren vijf mooie weken in Frankrijk (Lot & Provence); veelal mooi weer, 25-35 graden.

Op een camping in de Lot heb ik mijn verjaardag gevierd en uniek, voor het eerst met visite!

Nicht Coby nodigde zich zelf uit om met haar Rob en Ilse en Femke langs te komen, ze zaten namelijk op een camping tamelijk dicht (ca. 70 km) in de buurt. Heel bijzonder!

Op de Lotse camping à la ferme ook twee aardige medelandgenoten (Max & Lidy) ontmoet. Bizar vond ik Max zijn wijninkoopbeleid. Zit je in een prachtig wijngebied, koopt hij zijn wijn bij de Franse Lidl!

Op de foto staat uiterst links Michèle met naast haar vader Pierre, de eigenaars van 'La Ferme du Masvidal'. Ze hadden op een avond enkele medekoorleden opgetrommeld om voor en met ons Franse liederen (enkele ook in het patois) te zingen.

Het ging wat je noemt echt op z'n Franse boerefluitjes, foute inzetten, verkeerde toonsoorten, stop!, opnieuw. De accordeoniste had dan ook al bijna twee jaar op haar instrument geoefend!

Vooral vertederend vonden wij de rechtse monsieur in groen hemd en lichtblauwe korte broek.

Al met al een een charmante zangavond!

Michael Jackson: 1958-2009

2009-06-27T03:04:00.007+02:00

THE KING OF POP ???

Popprinses Britney Spears laat aan het
Amerikaanse tijdschrift People weten dat ze kapot is van Jacksons dood. "Hij
heeft mij mijn hele leven geïnspireerd".

NAOMI SHELTON AND THE GOSPEL QUEENS

2009-06-18T00:14:00.007+02:00

Naomi Shelton And The Gospel Queens - What Have You Done, My Brother? (Daptone Records)

Ik heb een keurige (niet-christelijke) opvoeding gekregen. Mijn vriendjes waren de zoontjes van mijn buurman, de dominee van de al lang opgeheven Schranskerk in Leeuwarden. Voor nette mensen als mijn ouders (socialistisch) waren, gold: “Denk om je medemens, niet vloeken!”
Maar godallemachtig, wat een mooie plaat is dit!

Het is het officiële debuut van Naomi Shelton, jarenlang zong ze met haar sisters in een kerk in Alabama, en later solo in New Yorkse soulclubs.
Met ‘What Have You Done, Brother?’ herleven de tijden (van de in Nederland zo sterk onderschatte) Sister Rosetta Tharpe (1915-1973)! Elvis Presley wist haar wel op waarde te schatten, hij bewonderde haar enorm.
Dit is een “hartverheffende” plaat die liefde voor muziek met veel compassie op de luisteraar overbrengt, kortom geen doorsnee plaatje.

Onder leiding van pianist Cliff Driver wordt een ouderwets goeie gospelmuziek, lekker analoog opgenomen, over ons uitgestrooid, prachtige pure stemmen, een precies goed orgel (Jimmy Hill) en uitstekende gitaristen als Tommy Brenneck en Bosco Mann (beiden uit Sharon Jones’ Dap-Kings).

Maar bovenal die "hemelse" stemmen van Naomi en haar drie mede gospelkoninginnen.
Sam Cooke’s ‘Change Is Gonna Come’ is de afsluiter van deze “goddelijke” cd.
Ik mag niet vloeken, maar vooruit, heel klein dan, gvd wat een genot!
Play en replay is mijn motto.

Ben je allergisch voor gospel? Maar wel een liefhebber van pure soul?
Blind aanschaffen!!!

(c) benny - real roots café

De zomer draait door

2009-06-08T22:24:00.003+02:00

De Wereld Draait Door viert vakantie en daarom mogen drie presentatoren deze zomer het prime time plekje van Matthijs van Nieuwkerk vullen.

En dat valt tot nu toe bepaald niet mee!

Art Rooijakkers luistert slecht, Waldemar Torenstra is een enthousiaste, charmante licht-stotterende gastheer met mogelijkheden, maar....

kan asjeblieft dit onderstaande DOMME wicht teruggestuurd worden naar LLiNK, voor een betere wereld. Juist nu!

ELVIS COSTELLO

2009-06-05T23:13:00.003+02:00

Elvis Costello - Secret, Profane & Sugarcane (Hear Music)

Sinds zijn debuut ‘My Aim Is True’ in 1977 heeft Costello schat ik zo’n kleine dertig studioalbums uitgebracht met een mengeling aan muziekstijlen, variërend van punkrock, new wave, klassiek, jazz tot country.
In dat laatste genre is voor mij het in 1986 verschenen ‘King Of America’ Costello’s beste plaat. Dit meesterwerk, geproduceerd door T-Bone Burnett, is nog steeds zeer genietbaar, hetgeen naar mijn smaak niet gezegd kan worden over veel van zijn overige werken.

-Secret, Profane & Sugarcane-, ook weer geproduceerd door T-Bone Burnett, bezit ook een lange houdbaarheidsdatum, dit vooral dankzij de (akoestische) inbreng van formidabele muzikanten als Jerry Douglas (dobro), Stuart Duncan (fiddle), Mike Compton (mandolin), Jeff Taylor (accordion) en Dennis Crouch (double bass; mooi strak ritme!). Hun spel geeft, in een heerlijke mix van blues, bluegrass en folk, de stem van Costello de juiste kleuring; ook de harmonyvocalen van Jim Lauderdale passen wonderwel bij de “hortende” en “zeurderige” stem van Elvis, die gelukkig (bijna) verlost is van het vervelende vibrato dat voorheen zo vaak zijn ballads ontsierde!

‘Complicated Shadows’ van Costello’s album ‘All This Useless Beauty’ (1996) krijgt een heruitvoering, maar ditmaal in een lekkere twangy versie. Een echt “klassiek” countrynummer is ‘I Felt the Chill Before the Winter Came’, dat Costello samen schreef met Loretta Lynn.
Bij beluistering van ‘Hidden Shame’ (Costello schreef dit ooit voor Johnny Cash) heb ik steeds de neiging Perry Como’s ‘Don’t Let The Stars Get In Your Eyes’ te gaan zingen; een mooi voorbeeld van jezelf toegeven, dat zo’n “fout” jaren 50 Como-nummer eigenlijk erg goed is!

Wat ik ook heel fraai vind, is de serie nummers uit Costello’s nog niet afgemaakte opera ‘The Secret Songs, about the life of Hans Christian Andersen’; zoals het al maar in je geheugen blijven hangende ‘She Handed Me A Mirror’. Maar ook ‘How Deep is the Red’, ‘She Was No Good’ en ‘Red Cotton’ uit dit nog steeds niet voltooide opus zijn staaltjes van prima songsmid-vakmanschap.

Hoogtepunten zijn ‘Sulphur to Sugarcane’ (een lichtelijk obscene blues die iemand als Bessie Smith heel goed gepast zou hebben - ‘Now if you catch my eye and it seems to run down your leg. It's like striking a match pretty hard upon a powder keg’ -) en het wonderschone ‘The Crooked Line’ op een cajunmelodie en met vocale support van Emmylou Harris.

Als je van plan was om deze maand een Elvis Costello cd te kopen, laat het dan deze zijn, vijf sterren voor de musici en een dikke 8 voor Elvis!

(c) benny - real roots café

CHRISTINE ALBERT

2009-06-04T12:22:00.002+02:00

Christine Albert - Paris, Texafrance (Moon House Records)

In de jaren vijftig was musette een populair muziekgenre, de muziek uit het toen nog verre en exotische Paris hoorde je regelmatig op de radio; Hilversum I of Hilversum II kende wekelijkse uitzendingen met orkesten als Addy Kleijngeld’s NCRV Musette-orkest Le Casse Musette en het AVRO-orkest Les Gars De Paris o.l.v. Frans van Capelle.

Hieraan moest ik terugdenken bij het beluisteren van deze cd en tevens dacht ik dan: “Is dit belegen repertoire het bespreken wel waard voor rootsliefhebbers?” Nee dus, en het plaatje belandde op het stapeltje “ongeschikt”.

Het gekke was dat ‘Paris, Texafrance’ regelmatig in een van mijn cd-spelers belandde en ik dan genoot van deze mij rustgevende muziek en onder de indruk kwam van Christine haar stem en het geweldige gemusiceer van o.a. haar echtgenoot Chris Gage (gitaar, piano en accordeon).

De covers van Charles Trenet ("Swing Troubadour," "Ya de la Joie") en Edith Piaf ("Chante-Moi," "Hymne à l'Amour," and "Don't Cry,") worden afgewisseld met onverwachte nummers als Jesse Winchester's "L'air de la Louisiane" and "Un Prince en Avignon", dat Christine hoorde op een opname van Walter Hyatt; op het hoesje zegt ze hierover: ’Walter moves through my heart every time I sing it’.
Ook Adam Mitchell’s “French Waltz” (vooral bekend in de uitvoering van Nicolette Larson) krijgt een fraaie vertolking met prachtig mandolinespel van Paul Glasse.

Piaf’s ontroerende “Hymn à l’Amour” is een passende afsluiting van een uitstekende cd vol liedjes die niet iedere lezer zal bekoren, maar ik raad je aan om deze plaat toch een kans te geven. Wellicht raak je net als ik betoverd door de muzikale schoonheid van Christine Albert en haar briljante begeleiders.

(c) benny - real roots café

J SHOGREN

2009-06-03T11:24:00.002+02:00

J Shogren – American Holly (Jaha! Records)

Een enorme stap voorwaarts, of beter gezegd zevenmijlslaarzenstappen vooruit heeft deze Amerikaanse/Zweedse filosoof gemaakt. ’American Holly’ klinkt in tegenstelling tot zijn debuut cd ’Jahamericana’ uit 2007 meer dan voortreffelijk.

De merendeels akoestische plaat bevat fraai uitgewerkte arrangementen waarin instrumenten als euphonium, jug, trombone, resonator en accordeon voor fraaie kleuringen zorgen in Shogren’s snarenspel (gitaren, banjo, mandoline, enz.) en zang.
Die stem van hem heeft eenzelfde dictie als het geluid van Randy Newman, niet bepaald “mooi”, zelfs hier en daar wat onzuiver, maar rauw en je dwingend naar zijn teksten te luisteren.
Zoals bijvoorbeeld in ‘Hand grenade’, voor mij de mooiste en meest cynische gospel sinds jaren met daarin een tekst als “I’ll be a hand grenade for Jesus / And spread His word like shrapnel”
In ’Well-fed man’ sprankelt de gitaar van Shogren op z’n mooist, enkel stem & gitaar - beluister dit nummer en je weet gelijk of je tot aankoop overgaat!
Beluister dan ook even ‘JJ Polka’ een vrolijk kamplied, simpel maar onweerstaanbaar.
Wedden dat je geheid mee gaat zingen?

Ik ben met ’American Holly’ overtuigd geraakt van de kwaliteiten van deze man, een klein “geheimpje” in het americanagenre, dit groeidiamantje is daarom alleen voor de echte liefhebbers.

(c) benny - real roots café

THE FELICE BROTHERS spelen voor de vuist weg

2009-06-02T23:42:00.006+02:00

Hoe goed ik The Felice Brothers vind kun je twee itempjes lager lezen.

Op het Cornbury Festival in juli 2007 gaven ze tussen de bedrijven door een geïmproviseerd optredentje voor de toevallige aanwezigen.
Niks geen gesoundcheck, maar gewoon recht voor z'n raap; wat kan muziek dan dicht op je huid komen.

Luister eens naar hun 'Her Eyes Dart Round'

http://www.youtube.com/watch?v=-BZQ6iuJ2kM

STAND BY ME

2009-04-20T11:27:00.003+02:00

http://www.vimeo.com/moogaloop.swf?clip_id=2539741

Door vriendin Willeke Verbogt werd ik gewezen op bovenstaande link.

Ik raad je van harte aan op deze link te klikken, je ziet dan een prachtig gecomponeerde "multiculti" beeldregistratie van Ben E. King's klassieker 'Stand By Me'.

Elke keer krijg ik weer kippenvel bij het bekijken én het beluisteren, let bijvoorbeeld eens op de stem van Clarence Bekker (from Amsterdam) en het gitaarsolootje van Roberto Luti!

Een pareltje!

THE FELICE BROTHERS

2009-04-07T21:28:00.003+02:00

The Felice Brothers – Yonder Is The Clock (Team Love)

Die eeuwige vergelijking met Bob Dylan / The Band’s ‘The Basement Tapes’ in recensies kan als compliment opgevat worden, maar kan ook als een vervelend cliché-etiketje werken in de waardering voor The Felice Brothers. De vergelijking is ook niet terecht, waar bij Dylan & Band het plezier door alle tracks heensijpelt, is het bij The Felice Brothers een vrolijkheid waarin de droefheid een even groot aandeel krijgt. Voor mij is het ‘aardse’ muziek vol warmte met spleengevoelens. Dat geldt in het bijzonder voor ’Yonder Is The Clock’. Het is verre van een ‘gelikt’ album, maar een groots album waarop met overgave zeer ‘serieuze’ muziek wordt gespeeld!
Dus niet lekker wegluisteren, maar koppie erbij houden en je laten overspoelen met fraaie composities die behoren tot de beste die er momenteel in het altgenre te horen zijn.

Het eigen geluid van deze groep zit, naast de stem van Ian Felice, vooral in de bijdragen van James Felice. Zijn accordeon, piano, orgel en harmony vocalen geven een schitterende klankbodem, waarover de overige groepsleden ook tot hun recht kunnen komen, met bijvoorbeeld in ‘Sailor Song’ een verstild klassiek piano-intro en in ‘Memphis Flu’ een accordeonpartij die de hoogtijdagen van The Pogues doet herleven.
Drummer Simon Felice is een heerlijk roffelende drummer, in ‘Run Chicken Run’ hakt hij er, precies goed, lustig op los. Let in dit nummer ook op de fiddle van Greg Farley.
‘Chicken Wire’ is pure rock and roll, ‘Penn Station’ is uitgelaten kroegstemming, ‘Sailor Song’ had Tom Waits kunnen schrijven en, vooruit maar weer, in ’Cooperstown’ klinken de Felice Brothers op z’n ’Dylanst’.

Elke rechtgeaarde rootsliefhebber dient dit album vol hoogtepunten onverwijld aan te schaffen, ze bezitten dan een juweel waarvan het prachtige eigen geluid iedere draaibeurt blijft fonkelen!

(c) benny - real roots café

HÄNDELHATER?

2009-03-20T00:29:00.004+01:00

Het schijnt dat veel liefhebbers van klassieke muziek Georg Friederic Händel niet zo erg appreciëren. Ikzelf behoor daar beslist niet bij, sterker nog, ik ben dol op met name zijn vocale werken.

Voor de Händellovers onder ons heb ik een geweldige tip. Klassieke Zaken bracht onlangs in samenwerking met het dagblad Trouw een box uit met drie Händel-opera’s, te weten ‘Giulio Cesare’, ‘Ariodante’ en ‘Hercules’. Alle in een vlammende topuitvoering door Les Musiciens du Louvre o.l.v. Marc Minkowski. Uitvoeringen met pit en overrompelende zangkunst (Anne Sofie von Otter!).

Deze heruitgave (9 Cd's) mist het tekstboekje, een duidelijke synopsis is echter wel bijgevoegd.

In 1998 kocht ik Minkowski’s ‘Ariodante’ voor de forse prijs van 145 guldens, nu bezit ik dit werk dus dubbel, maar…. mét twee andere werken van Händel op zijn best én op zijn voordeligst: € 31,90! Ik bestelde deze box via de website van Trouw. (In de muziekwinkels aangesloten bij Klassieke Zaken, kost hij vreemd genoeg € 34,95)
Voor dit bedrag werd het begerenswaardige boxje na enkele dagen ook nog eens keurig bij me thuisbezorgd.

MURRY HAMMOND

2009-03-12T12:14:00.002+01:00

Murry Hammond – I Don’t Know Where I’m Going But I’m On My Way (Humminbird Records)

Murry Hammond ken ik als de bassist van de Old 97’s, een vooral in Amerika populaire (country)rockgroep die met platen als ’Blame It On Gravity’ uiterst radiovriendelijke producten aflevert. Niet slecht, niet goed, maar voor mij het type cd dat ik niet kan uitluisteren, de verveling slaat dan na een paar nummers al snel toe.

En nu heb ik Murry’s eerste soloplaat beluisterd en vele malen herbeluisterd en laat ik het maar gelijk opbiechten, ik heb in tijden niet zo geboeid naar een cd zitten luisteren!
Geen spoortje verveling, laat staan ergernis, is er bij me te bespeuren. Ik tuimel van de ene luisterbeleving naar een volgend kippenvelmoment. Wat maakt deze plaat nou zo imponerend? Ik vermoed dat de schoonheid ervan ligt in de eenvoud, een sobere productie met een heel hoog gehalte puurheid.

Deze akoestische cd bevat naast zijn eigen composities uitvoeringen van standards (Carter Family, Eliza Snow en songs uit de onuitputtelijke voorraad: ‘public domain’). Liedjes over God, moord, liefde en (vooral) treinen. Die mix van nieuw en oud materiaal is perfect, ze vormen samen een briljante eenheid van eerlijke, zuivere en niet op effecten beluste muziek. Niet geschikt voor liefhebbers van het doorsnee ‘snoepgoed’ uit het americanagenre, maar uitermate aanbevolen aan de ‘volwassen’ connaisseurs onder ons!

Murry herintroduceert ook vele malen de ‘blue yodel’ die vele decennia geleden vooral toegepast werd door Jimmie Rodgers; en het gekke is dat het niet overkomt als een gimmickje maar juist weer prima past bij deze liedjes van eenzaamheid en verlangen.

Aanrader, ‘I Don’t Know…’ is een klein intiem meesterwerkje!

YACH! 14 februari!!! (2, zie vorig jaar)

2009-02-11T23:40:00.006+01:00

VALENTIJNSDAG

Hoe eenzaam moet je zijn om dit serieus te nemen?

Rod Picott & Amanda Shires

2009-02-11T23:11:00.004+01:00

Sew Your Heart With Wires (Proper)

‘Stray Dogs’ van Rod Picott was in 2002 voor mij weer zo’n cd die me overrompelde en die ik keer op keer op keer afspeelde. Intens en uitermate boeiend én kippenvel.

In 2006 coproduceert Rod het schitterende ‘Unsung’ van Slaid Cleaves en nu luister ik naar Rod’s laatste werk, een duet cd met de Texas fiddler Amanda Shires. Zij heeft samengewerkt met grootheden uit Texas als Billy Joe Shaver en Gary P Nunn (rechterhand van Jerry Jeff Walker, da’s pas écht een grootmeester). Ook de indiegroep Devotchka (luister eens naar hun ‘A Mood & Faithfull Telling’) deed een beroep op haar om mee te spelen.

Laat ik er geen doekjes om winden, de fiddle bespeelt Amanda uitmuntend (met name in ‘Bird And Pony’ mooi pizzicato!), maar haar stem. Het is een verdomd klein stemmetje en ik ben er nog steeds niet helemaal uit of ze überhaupt wel kán zingen. Een enkele keer in een harmonieus duet denk ik “ach, vooruit maar”, maar heel vaak denk ik “ai” en “au”. Constant duikt haar stem disharmoniërend onder en boven de troubadourstem van Picott.

Alle tien nummers (samen geschreven door Rod en Amanda) op dit album werpen door de compleet akoestische opname (enkel zang, gitaar en viool) alle aandacht op de stemmen van hen. De stem van Picott is wat dun en bleekjes in vergelijk met zijn vorig werk en die stem van Shires? Nou goed dan, die kan niet zingen.

Ik kijk weer reikhalzend uit naar nieuw solowerk van Rod Picott.
En Rod, laat Amanda dan een nummertje meefiddlen, want dat kan ze!

Zie eens op onderstaande link, zo hoor ik Picott graag!
http://www.youtube.com/watch?v=gbg3Y6V4q84

Skeind 2

2009-02-03T11:10:00.006+01:00

Op 1 septimber ferline jier ha ik in stikje oer de presintaasje fan 'Skeind' op dit blog pleatst. As foarmjouwer wie ik, mei de skriuwers én de haadpersoan fan dit libbensferhaal, derby oanwêzich.

Ûnder myn ferslachje sette ik dit part út de resinsje fan Klaas Jansma:

* Klaas Jansma yn Omnium (Omrop Fryslân, 1 septimber): ".... en sa beskieden, en sa'n tin omslagje en ek, as ik it sizze mei, wol mei leafde, mar wat onbekwaam opmakke troch Benny Mulder, stiet der dan, dat dy it dien hat, wyt ik net as it de Benny is fan dy't wy kenne, maar wat te breed ensa..."

(Ik ha Klaas doe ek myn ferhaal tamaild, mei de tafoeging dat it dochs echt om "de Benny is fan dy't wy kenne" gie. Noait in reaksje op krigen fan dy Klaas!)

No krij ik krekt fia Gerryt Mulder (ko-auteur fan 'Skeind') in oare resinsje tastjoerd, troch M. Claus-de Jong; NBD/Biblion:

Het levensverhaal van Jippe Burmania, een gewone Fries met een minder gewoon verleden. Jippe is getekend voor het leven door een armoedige jeugd met een dronken vader, die er niet voor terugschrikt zijn stiefdochter te misbruiken en zijn vrouw de hoer te laten spelen en te mishandelen. Het is mede dankzij zijn vrouw Betty, met wie hij nu 25 jaar getrouwd is, dat Jippe nu zo goed - als huisman - functioneert in het dagelijks leven. Toch blijven de vragen over het 'waarom' en het 'hoe' hem plagen. Jippe zijn levensverhaal is vastgelegd door twee 'ghostwriters' die erin geslaagd zijn de authentieke, recht-voor-de-raap-toon van de verteller te bewaren. Waardevolle geschiedenis over en voor mensen die het minder hebben getroffen in het leven. Geprint in royale letter. Frisse omslag met foto fan Jippes hobby: paarden.
'Skeind' is te bestellen by Útjouwerij Elikser B.V., Ossekop 4, 8911 LE Ljouwert. Til: 058 - 2894857 (http://www.elikser.nl/) én by elke bettere boekwinkel!

JAARLIJSTJE 2008

2009-01-15T23:43:00.003+01:00

Van Albert Plaatje uit Emmen ontving ik vandaag nog een jaarlijstje dat ik met plezier hier publiceer.

1 Chris Brecht - The Great Ride
2 Micah P Hinson - and the red Empire Orchestra
3 Fleet Foxes - Fleet Foxes
4 Conor Oberst – Conor Oberst
5 Otis Gibbs – Grandpa Walked a Picketline
6 Matt Andersen – Somewhere in between
7 Drive By Trucker – Brighter then Creation’s dark
8 BQ Arbuckle – XOK
9 Luke Doucet – Blood’s too rich
10 Lucinda Williams - Little Honey

Een uitermate prettig rootsgerichte lijst, Albert!

Moreland & Arbuckle – 1861

2009-01-14T17:00:00.005+01:00

Moreland & Arbuckle – 1861 (Northernblues Music)

Een cd opgedragen aan de staat Kansas, de staat waar Aaron Moreland en Dustin Arbuckle al hun hele leven wonen. En in 1861 werd Kansas een staat. Zo, de titel is duidelijk van dit album. Een album uit het bluesboekje, een mix van Mississippi- & Deltablues. Landelijke blues met de tegendraadse frisheid van een R.L. Burnside, rauw, simpel en lekker.

Arbuckle zijn stem is heerlijk gruizig en bespeelt superieur de mondharmonica.
En dan de gitaren van Moreland… , zo wil elke (lucht)gitarist graag spelen!
Mean and dirty!

Het derde bandlid is Brad Horner, bescheiden maar o zo smaakvol verzorgt hij met zijn drumwerk de heerlijke drive op deze cd.
Prijsnummer is voor mij ‘Wrong I Do’, dat beschrijft hoe we “telepathisch” contact met elkaar kunnen maken via muziek. Ja vrienden, het is me wat.

Aanrader voor bluesliefhebbers die dol zijn op de welbekende bluesclichés, maar die ook open staan voor de verfrissende en vernieuwende aspecten van dit genre.

JAARLIJSTJE 2008

2009-01-02T11:42:00.003+01:00

De afgelopen maand december heb ik me erg intensief bezig gehouden met de AMAZING TEN 2008 van Real Roots Café. Dagelijks kwamen er lijstjes (met 10 favoriete cd's) van lezers bij mij binnen, welke ik dan verwerkte in een steeds langer wordende overzichtslijst.

De puntenverdeling ging volgens het principe nummer 1 - 10 punten, nummer 2 - 9 punten, etceterea tot en met nummer 10 - 1 punt.

Tot twee minuten voor de klok van twaalf bleef het een zeer spannende strijd.

Met als winnaar met slechts één puntje voorsprong....

http://www.realrootscafe.com/jaarlijst.html

2009-01-02T11:38:00.000+01:00

2008-12-07T22:24:00.003+01:00

Ria Martijn en Johan Beikes

St Julien Labrousse

Bastier *Gites Chambre et table d'hôte Camping á la ferme*

Johan is een Groninger die samen met zijn lief Ria (óók uit Groningen) al enkele jaren in la douce France verblijft. Afgelopen zomer hebben wij enkele weken bij hen gekampeerd; een heerlijk relaxte periode was dat: rust, ruimte en (gast)vrijheid.

Kijk maar eens op: http://www.bastier.eu/

Van Johan ontving ik het volgende lijstje:

Ik heb er geen volgorde in, een mooiste aller tijden heb ik
niet.
David Bowie - Stage (onwaarschijnlijk mooie liveplaat, waarbij een mooi overzicht wordt geschetst van Bowie tot dan toe. Subliem uitgevoerd met als hoogtepunten Station to Station en Warszawa)
The Tubes - What do you want from LIVE (superieure theaterrock, met show die je gezien moet hebben. Als ik de plaat draai ga ik direct een jaar of 30 terug naar dat optreden)
Henny Vrienten - Nacht (Ritme waarmee het hart klopt als basis voor een CD, met zeer verrassende vertolkingen door verschillende artiesten)
Amy Winehouse Back to black (volgens mij moet je wellicht wel zelfdestruktief zijn om deze muziek zo te kunnen maken. "Told you I was trouble, you know that I'm no good" (mooiste songtekst die ik dit jaar ontdekte)
Alquin - Crash (gevonden in de uitverkoopbak toen ik een jaar of 18 was, vanaf de eerste keer een van mijn all times favoriet. Zag ze tot mijn grote verrassing ook nog in 50 jaar Nederpop onlangs op TV,
Joe Jackson - Body and Soul (mooiste plaat van Jackson, alhoewel "Play me a slow song" van Night and Day het mooiste nummer is. Het mooiste aan Jackson is dat hij zich steeds weer vernieuwd en toch onmiskenbaar Joe Jackson is
The Walkabouts - Devils Road (Fantastische teksten volledig in harmonie met de arrangementen, jammer dat ze na de begin jaren 90 niet veel meer hebben gedaan
Johnny Halliday - Live a la Tour Eiffel (iemand die je echt live moet horen, als je de studio-opnames hoort van dezelfde nummers is er niets aan. Op deze CD wordt je gelijk meegezogen in een onwaarschijnlijk tempo en stemvolume. Absoluut hoogtepunt: Derriere l'amour
De Heleboel - Haim (muziek van Groninger bodem, met voor mij alle ingrediënten die je hier nodig hebt: heimwee naar vroeger, de schoonheid van het Groninger landschap, humor, het overlijden van je ouders, verliefd zijn op de kleuterjuf.
Stevie Wonder - Songs in the key of life ( veel gedraaid door mijzelf en gesampeld door allerlei andere artiesten, waardoor je ook steeds weer bij deze plaat uit komt. Zag een keer een documentaire over het totstandkomen van deze plaat en dan krijg je nog meer beWONDERering voor de maker.
Een bijzonder gevarieerd lijstje Johan! Mijn favoriete Walkabouts' cd is 'Satisfied Mind' (1994) en wat Stevie Wonder betreft, geef ik je helemaal gelijk!

JOAN BAEZ ~ Day After Tomorrow

2008-11-26T21:58:00.003+01:00

Joan Baez - Day After Tomorrow (Razor & Tie)

In 1964 vroeg (en kreeg) ik de lp ‘Joan Baez 5’ voor Sinterklaas. Joan kreeg in dat jaar een Edison voor haar album, dus het moest wel een kanjer van een plaat zijn. Bovendien had ik al vele malen de hoes bewonderd in de etalage van Radio van Dijk; een vrouw met een gitaar in een idyllisch landschap, die ook nog een romantische verhouding met Bob Dylan (toen samen met Donovan het puikje onder de ’protestzangers’) onderhield, dat wordt genieten geblazen!

Nee dus, slechts twee tracks waren nog enigszins beluisterbaar (Dylans ’It Ain’t Me Babe’ en ’I Still Miss Someone’ van Johnny Cash), de rest was huiveringwekkend. Met een galmend vibrato hoor ik een zangeres die bewijzen wil dat ze niet zomaar een folkzangeres is, maar heus wel over klassieke zangkwaliteiten beschikt. Dieptepunt is haar uitvoering van Villa-Lobos’ aria ’Bachianas Brasileiras No. 5’. “Waarom zingt die dame toch zo raar?”, dacht ik als hevig teleurgestelde 17 jarige puber.

Over naar het heden, over naar Joan Baez haar 24ste studioalbum ’Day After Tomorrow’. Wat een genot! Geen spoor meer van die gekunstelde en gekwelde zangstijl, maar een warme stem waarin spoortjes van haar leeftijd (Baez wordt in januari 68) hoorbaar zijn. Spoortjes die net dat extra toevoegen om Joan volledig in je armen te sluiten. In een puntgave productie van Steve Earle krijgt de stem van Joan alle aandacht die ze verdient. De snarenvirtuozen Tim O’Brien, Darrell Scott en Viktor Krauss zorgen voor een perfecte akoestische setting. Voeg daarbij de uitstekende songkeuze van Baez en je hebt een cd die ik althans heel veel draai de afgelopen weken.
Earle levert naast zijn ’Jericho Road’ (a capella gezongen met enkel handgeklap) ook twee speciaal voor dit album geschreven songs: ’God Is God’ (hemelse gitaren!) en ’I Am A Wanderer’. Wonderschone liedjes van collega-zangeressen Eliza Gilkyson, Diana Jones, Patty Griffin en Thea Gilmore worden door Joan met een groot invoelingsvermogen vertolkt. Klasse!
De titeltrack, ‘Day After Tomorrow’, geschreven door Tom Waits & Kathleen Brennan wordt in de uitvoering van Joan een grootse hymne die schrijnt, maar toch liefdevol overkomt. Mijn favoriete track is ’Scarlet Tide’ van Elvis Costello & Joseph Henry Burnett, iedere keer als de mannenstem (Earle?) in het refrein opduikt, zo’n stem die op het randje van onzuiverheid balanceert, lopen bij mij de rillingen (van genot) over de rug.

‘Day After Tomorrow’ is door zijn ‘downbeat’uitvoering, qua sfeer en thematiek de ultieme cd voor deze “donkere dagen” -periode. ’Sounds like Joan fucking Baez!’, volgens producer Steve Earle.

Maar dan wél de Baez van 2008!

(c) benny / real roots café

JAARLIJSTJES!

2008-11-24T16:56:00.005+01:00

"moeilijk moeilijk moeilijk.....", verzucht mijn dierbare muziekneef Homme uit het prachtige Grou.

Van hem "10 nrs uit 40 jaar muziek in mijn hoofd...
in willekeurige volgorde.."

Diamond Girl - Seals and Crofts
Dark Rose - Brainbox
All along the watchtower - Jimi Hendrix
Do it again - Steely Dan
W.O.I.D. - Harry Chapin
Viva la Vida - Coldplay
Riders on the Storm - The Doors
Dancing Fool - Frank Zappa
Green River - Creedence Clearwater Revival
Blue Collar - Bachman Turner Overdrive

JAARLIJSTJES!

2008-11-24T16:43:00.004+01:00

"Te leuk om moeilijk te zijn, maar wat is het moeilijk!" schrijft mijn lieve (vakantie)vriendin Margriet uit Oosterbeek.

"Dus laat ik het er maar op houden dat dit het lijstje van vandaag, van dit moment is!"

1: Frans Halsema: "Voor haar"

2: Bruce Springsteen: "Two for the road"

3: Claudia de Breij: "Niet alleen"

4: Dixie Chicks: "Not ready to make nice"

5: Barbara: "Le temps du lilas"

6: The Beatles: "In my life"

7: Michel Sardou: "Je viens du Sud/ La noce de mon pere"

8: Patti Scialfa: "Play it as it lays"

9: Gary U.S. Bonds & Bruce Springsteen: "Jole Blon"

10: Rod Picott: "Not going down"

Met "Al typend begon ik alweer aan de volgorde te twijfelen, maar dit moet het maar zijn", besluit Margriet haar vrouwvriendelijke lijstje.

NICOLAAS KLEI

2008-11-16T23:45:00.003+01:00

Mijn favoriete wijnschrijver is al jaren de zo heerlijk formulerende en no nonsens-schrijvende wijnliefhebber Nicolaas Klei. Uit zijn My WineButler nummer 96 komt het onderstaande.

Recessie

Weg er mee, met al die wijnboeken. Wie weet geeft de lommerd of De Slegte er nog wat voor. Want wat mot je ermee. Vol adviezen over de juiste médoc bij Texels lam, welke barolo te drinken bij Piemontees wildgebraad, of je sauternes nou beter bij de kaas of het toetje kunt drinken, maar welke fles je moet openen bij een boter-ham met tevredenheid of kapucijners met spekjes, dat staat er mooi niet in. En toch is dat waar we het mee moeten doen, met onze gezakte aandelen. En dan mogen we nog blij zijn dat er niet friet uit de vullisbak met bukshag op het menu staat. B-merk-wodka lurkend bepeinzen we vol wroeging of het wel terecht was, dat we de slijter honend weglachten, steeds als hij ons een kostbare fles wilde verpatsen onder het motto: 'Duur ja, maar prachtig om in te beleggen, de investering waard...' Investeren, beleggen? Boterhammen, die beleg je. Het zijn geen aandelen, die flessen! Wijn is er om op te drin-ken! Maar mooi dat we al die beleggingen dan nu wel hadden kunnen opdrin-ken, en zo in ieder geval stijlvol ten onder konden gaan. Of we hadden ze kunnen verkopen en daar dan genoeg omfietshuisliters voor kunnen kopen om fatsoenlijk te drinken te hebben tot de AEX weer boven Jan is. Om onze stand toch een beetje op te houden, kopen we de huiswijnen van Gall & Gall, want dat zijn niet van die ordinaire liters maar beschaafde 75cl-flessen met design op het etiket (€ 3,99 per fles). En ze zijn meer dan prima.

JAARLIJSTJES!

2008-11-16T22:54:00.002+01:00

Ha lekker, het is weer bijna december! De maand waarin alle muziekfanaten zich storten op het samenstellen van een lijstje van hun favoriete cd's. Tien stuks, niet meer! Een hele klus. Wat kies je, de meest overrompelende, de meest invloedrijke, de best passende bij de doorsneesmaak?
Nee, dat laatste beslist niet!
Ik kies, na lang wikken en wegen, toch meestal het tiental uit, dat het vaakst in een van mijn cdspelers gestopt werd.
De enige 'beperking' die ik me elk jaar opleg is het opnemen in mijn lijstje van een Nederlandse artiest.

Ik ben in gedachten al geruime tijd mijn luisterlijst aan het samenstellen, ik ben dus al aan het 'broeden'. In december zal ik hem (moeten) publiceren.

Ik nodig lezers van mijn blog van harte uit hun luisterlijstje na me op te sturen. Ze zullen een plaatsje op By Benny verdienen.
Laat zien wat je 'beweegt' (of ben je, zoals zo velen, blijven hangen in de jaren 60 en 70?) in het overvloedige cdaanbod van deze tijd.

Stuur je favoriete tien van 2008 naar: de.bosk@hetnet.nl
Ik ben benieuwd!

Het beste barbershopkoor van het noorden

2008-11-16T22:22:00.003+01:00

Zaterdag 8 november j.l. is 'mijn' koor The Frisian Harmonizers op de nationale Dabs Conventie 2008 (een 'wedstrijd' voor Nederlandse barbershopkoren) in het Agora Theater in Lelystad uitgeroepen tot Most Improved Choir van Nederland.

Een mooie opsteker voor ons koor én onze dirigent, sinds twee jaar, Jan Verbogt. Hij leerde ons in deze korte tijd met dynamiek te zingen (niet alleen maar 'knallend' zingen) en vooral naar elkaar te luisteren.

In de totaaluitslag zijn we als vijfde geëindigd. Mooi voor Fryslân!

De hele dag van 's ochtends 10 uur tot 's avonds 23.00 uur stond in het teken van het barbershopzingen. Na zo'n dag heb je wel alle truukjes en maniertjes voorbij zien komen! Met name het lichamelijk meebewegen, als wuivend riet, begon me al snel tegen te staan, om niet te zeggen: het maakte me licht onpasselijk.

De juryleden kwamen uit Engeland, dus 'very tradional, mate'. Als de nationale barbershop'bond' (DABS) op deze voet doorgaat, voorspel ik dat het barbershopzingen in Nederland snel 'naar de kloten' zal gaan. Modernisering is met andere woorden zeer gewenst! Waarom worden bijvoorbeeld popelementen niet hoger gewaardeerd. Weg met die plastic Barbypopbewegingen en gladde harmonybewerkingen!!!

Ik mis de emotie en échte doorleving.

LEKKER... Italiaans stoofvlees

2008-11-02T22:59:00.002+01:00

Een exact juiste foto kon ik niet vinden op Google, maar..... jongens & meisjes maak het volgende recept, want echt geloof me dit is toch lekker!

500 gr. sukadelappen
1 eetlepel olijfolie
2 uien in halve ringen
2 dl. rode wijn
2 eetlepels balsamicoazijn
2 dl. runderbouillon
4 eetlepels gedroogde tomaat, kleingesneden
peper & zout

Verwarm de olie in een pan en bak het sukadevlees aan alle kanten aan. Bestrooi met peper en zout. Roer de uien erdoor en bak even mee.
Giet de wijn, azijn en bouillon erbij en voeg de gedroogde tomaat toe. Laat met het deksel op de pan ongeveer 2 uur sudderen. Het vlees moet goed gaar zijn.
Controleer tussendoor of het vlees onder het vocht staat. Voeg anders wat extra bouillon toe.
Serveer met geroosterde* aardappels uit de oven.

* Geroosterde aardappels:

750 gr. aardappels, ongeschild en schoongeboend, in parten.
Parten 10 minuten in een bodem water met een beetje zout koken. Afgieten, even laten afkoelen.
Oven op 225 graden.
Aardappels omscheppen met 3 eetlepels olijfolie.
Leg de aardappels met 2 takjes rozemarijn en 5 tenen knoflook (in de schil) ertussen in een ovenschaal (of op een bakplaat).
Bak alles 20 minuten goudbruin (schep het geheel af en toe om).

Lekker met een slamelange.

Eventueel als dessert: IJs met warm 'rood fruit' (AH diepvries, zie verpakking)

Wijn: Wat dacht je van Moncaro, Rosso Piceno 2007 (€ 3,99 ~AH) Simpel maar gezellig en karaktervol, volgens Nicolaas Klei.

Ga dit recept toch vooral maken voor jezelf en je geliefden. Ook erg geschikt om gasten mee te verwennen. Laat je me even weten hoe jij het vond?

SPROOKJE HEERENVEEN

2008-10-18T22:56:00.003+02:00

Als je bij "KIJK HIER OOK EENS" op http://www.sprookjeheerenveen.nl/ klikt kom je sinds enige tijd terecht op de site van firmaq Internet Solutions terecht. De reden hiervan is dat de jongens van deze firma voor ons (Sint-Nicolaascommissie Heerenveen) kosteloos een sterk vernieuwde site ontwikkelen. Hierdoor is de sprookjesite dus tijdelijk 'under construction'.

Deze "jongens", Sybrand Hoeksma & Emile Heerschop, zijn fans van "het sprookje".

Sybrand componeerde in het verleden fraaie eigentijdse muziek voor de sprookjevoorstellingen en Emile is al vele jaren een gewaardeerde speler.

Trouwe bezoekers van de sprookjesite moeten nog even geduld hebben, maar binnenkort gaat "sprookjeheerenveen" in full colour weer de lucht in!

Een klein voorproefje, de zogenoemde header, staat hieronder.

TOT SPROOKJENS!

THE MANNISH BOYS

2008-10-18T17:36:00.004+02:00

The Mannish Boys - Lowdown Feelin’

(Delta Groove Music)

Enkele akkoorden van een Spaanse flamencogitaar, dan wat noten van een mariachitrompet en vervolgens barst een stampend Staxsoulritme los. Zo opent in ’These Kind Of Blues’ deze vierde cd van The Mannish Boys.

Het moet een overweldigende bluesbeleving zijn om deze “Manachtige Jongens” live te ondergaan, wat een formidabele muzikanten! Heerlijk solerende gitaristen als Kirk ‘Eli’ Fletcher en Kid Ramos; in tijden niet zo’n mooie slidegitaar gehoord als die van Frank ‘Paris Slim’ Goldwasser in ‘Searchin’Blues’. Ook op de vijf vocalisten valt niets aan te merken, soepel fraserend worden alle aspecten van de blues belicht.

De blues op de rijkgevulde cd (17 tracks) van deze all-star band uit California (Los Angeles) kan het best omschreven worden als klassieke blues in, vooral, de Texas- en Chicagostijl. Al luisterend passeren reminiscenties aan B.B. King, Howlin’Wolf, Buddy Guy, Muddy Waters en zelfs Bobby Bland mijn gehoorschelpen. Bluesfanaten raad ik aan om deze cd eens te gaan beluisteren, want dit is bluesmuziek uit het boekje! Draai Lowdown Feelin’ en je bent een dik uur in bluesheaven.

The Mannish Boys hun laatste product is een ware “omgevallen bluesplatenkast”, uitmuntend uitgevoerd, maar écht spannend wil het niet worden.

(c) benny ~ Real Roots Café

JOEL RAFAEL

2008-10-14T10:17:00.009+02:00

Joel Rafael - Thirteen Stories High (Inside Recordings)

Ik zal eerlijk zijn, bij eerste beluistering een paar maanden geleden dacht ik: “Wat een ouderwetse plaat!” Het geluid deed me denken aan producties uit de jaren zeventig, een glad gitaartje hier, een rollend pianootje daar, klaar! Maar gaandeweg, vooral tijdens het eten koken (ik kook altijd mèt muziek) sloeg mijn aanvankelijke scepsis om in steeds meer affectie voor deze singer-songwriter uit California. Die gitaar klinkt wel erg mooi en oh, hoor dat klassieke gitaarsolootje eens. Toch eens het tekstboekje erbij pakken, blijkt die gitarist John Inmon van Jerry Jeff Walker’s Lost Gonzo Band te zijn. Kwaliteit komt dus toch altijd weer bovendrijven!

En dan die stem van Rafael, een mixture van Neil Diamond (in “Missing Pages”) en een jonge Dylan (beluister ‘Promised Land’ eens) met het “gruisje” van John Prine. Wat een heerlijke strot! Ook de productie blijkt na enkele draaibeurten minder gladjes, het geluid is functioneel gevuld met alleen die elementen die de songs in al hun eenvoud precies de juiste verfraaiing meegeven.

Rootsliefhebbers als ik moeten dus even doorluisteren, Thirteen Stories High mist namelijk “het rauwe randje”, maar verder blijkt dat Joel een verdomd mooi album afgeleverd heeft.

Zo en nu ga ik eten koken!

(c) benny ~ Real Roots Café

JACKIE LEVEN

2008-09-29T13:06:00.008+02:00

Muziekpodium Bakkeveen
Bakkeveen
Nederland
9/28/2008

JACKIE LEVEN - een echte zanger!

In de huiskamer van Theehuis De Slotplaats geeft Jackie Leven samen met z’n begeleider Michael Cosgrave voor zo’n 80 luisteraars, wat een “uitverkocht huis” betekent, een proeve van zijn kunnen.
En dat is veel, maar, laat ik gelijk een minpuntje (mijn enige trouwens) noemen, het geluid van zijn concert is wat “overstuurd”, met name de zang van Jackie knalt je de trommelvliezen binnen. En dat is jammer, het past niet bij deze kleine ruimte en doet daarmee afbreuk aan de intimiteit van zijn sfeervolle optreden.

Het eerste wat me opvalt bij zijn entree is zijn omvang, wat een beer van een vent! (‘Green Giant’ noemde Sir Laurence Olivier hem; Jackie droeg bij deze ontmoeting een groen overhemd)
Na enkele nummers valt me nog iets veel belangrijkers op: wat kan deze man goed zingen, zijn stem bevat vele registers en kent geen enkele beperking. Variërend van folky, rauw tot liefdevol crooning á la Tony Benett.

Zijn bescheiden begeleider Michael (keyboards, melodica, fluit en harmony vocals) kleurt prachtig de songs van Jackie, die zelf de (slag)gitaar bespeelt. In ’Olivier Blues’ laat Jackie echter prima solo gitaarspel horen, dit nummer is min of meer ontstaan in samenwerking met de al eerder genoemde acteur Laurence Olivier. Onder het genot van vele glazen Rémy Martin (“black coffee”) verzon Olivier al nippend de volgende regels van dit op Willie Dixon’s gebaseerde ‘My Babe’.

Van zijn onlangs verschenen ‘Lovers At The Gun Club’ brengen de mannen enkele fraaie nummers, met als uitschieter David Childers’ ‘Heart In My Soul’.
Ook nummers van ‘Oh What A Blow’ en ‘Elegy for Johnny Cash’ (Jackie werd pas na het bekijken van de videoclip ‘Hurt’ een bewonderaar van Cash, wat je noemt een late bekering, maar zeggen wij hier in Friesland: “better let as net!”) worden zeer smaakvol over ons uitgestrooid. Mijn favoriet is hierbij de uitvoering van ‘Museum Of Childhood’.

Onder het pseudoniem Sir Vincent Lone heeft Jackie ook enige cd’s (o.a. ’Songs For Lonely Americans’) uitgebracht en ‘Moscow Train’ (geschreven na een ontmoeting met Bob Dylan) brengt Jackie/Sir Vincent Lone al ‘rap-hip-hoppend’ compleet met begeleidende ‘fripperies’ van Michael. Voor mij het zwakste nummer van de hele avond.

Als slotnummer zingt Jackie een nummer uit zijn (punk) Doll By Doll-periode, het 27 jaar oude ‘Main Travelled Roads’ met als enige begeleiding de fluit van Cosgrave. Imponerend mooi.

Ik kan alleen maar herhalen: een beer van een vent mét een dijk van een stem!

foto: Nynke Postma (fotografe Muziekpodium Bakkeveen)

Feyenoord - Ajax, klassieker?

2008-09-21T22:31:00.002+02:00

NOS Studio Sport, ja ik kijk weer voetbal (met het bord op tafel), opent vanavond met Feyenoord - Ajax.

Volgens Tom Egbers in zijn ronkende inleiding "de jaarlijkse klassieker", de strijd der giganten zo gezegd.

En wat zie je dan? Een moeizame wedstrijd, twee zwoegende elftallen, toegegeven wel af en toe spannend, maar een klassieker?

Eindstand: 2 - 2. Gelukkig voor van Basten en Verbeek, toch weer een punt binnengehaald.

Feyenoord staat daarmee 10e en Ajax 12e op de ranglijst.

Ja, ja, echt wat je noemt "een klassieker".

PERSBERICHT

2008-09-21T18:38:00.003+02:00

ROZENGEUR BIJ VOLLE MAAN
SPROOKJE HEERENVEEN

Vanaf dinsdag 18 november presenteert de Sint-Nicolaascommissie Heerenveen, al weer voor de 64e maal, een sprookje aan ruim 3500 basisschoolleerlingen in het Posthuis Theater.
Regisseur Benny Mulder heeft dit keer gekozen voor “Rozengeur bij volle maan’, een gloednieuw sprookje geschreven door Joop Luiten, dat in Heerenveen zijn première zal gaan beleven.

Het is een modern sprookje met natuurlijk heksen, maar óók met een geest uit de fles, een hele knappe prinses, een dromerige verliefde prins, een stijve lakei, een nar, een koning, sullige soldaten en twee vrienden, Pierewei & Jonathan.
Alles bij elkaar een bont gezelschap, dat zorgt voor en spannend en komisch spel, waarin de liefde een grote rol speelt!

De afgelopen jaren is de belangstelling voor “het sprookje” zo groot geworden dat de commissie overweegt dit jaar het aantal voorstellingen op te voeren naar elf keer.

De kosten van het sprookje worden hoofdzakelijk gedekt door de plaatselijke middenstand en een aantal Heerenveense bedrijven. Traditiegetrouw zijn de bijdragen altijd gul. De Sint-Nicolaascommissie Heerenveen spreekt zijn grote waardering hiervoor uit. Komende week gaan de contribuanten weer op stap om persoonlijk de bijdragen de komen ophalen.

“Rozengeur bij volle maan” is de 64e editie van het Heerenveense Sint-Nicolaassprookje, dat in de loop der jaren een begrip is geworden voor jong én oud in onze gemeente.
Voor de oudere fans zijn er voor de avondvoorstellingen op dinsdag 18 en donderdag 20 november (en misschien op woensdag 19 november) nog een (beperkt) aantal kaarten verkrijgbaar bij Beenen Brillen, Wettertoer 18/19, telefoon: (0513) 62 75 93.

Een modern sprookje, maar… met de sfeer van vroeger !

Vermoedelijke plaatsing: donderdag 9 0ktober Heerenveense Courant

Een foto, zomaar...

2008-09-21T16:13:00.003+02:00

Nieuwe lay-out

2008-09-18T16:01:00.003+02:00

Precies een jaar geleden ben ik met mijn blog 'BY BENNY' gestart.
En op een gegeven moment raak je een beetje uitgekeken op zijn weergave.

Vandaar met ingang van vandaag een nieuw uiterlijk.
Met vernieuwde energie het komende blogjaar in, zal ik maar zeggen!

DARRELL SCOTT ~ Modern Hymns

2008-09-16T11:45:00.009+02:00

Heel sporadisch zit ik bij eerste beluistering van een nieuwe cd compleet gebiologeerd te luisteren, je wordt letterlijk betoverd door het geluid dat je overspoelt. Dat overkwam me bijvoorbeeld bij Antony and the Johnsons’ ‘I Am A Bird Now’, maar ook bij Darrell Scott zijn ‘Theatre Of The Unheard’ uit 2003.

Bij ‘Modern Hymns’ heb ik deze ervaring niet, maar ik word wel gelijk gepakt door de wonderschone klanken. Wat wordt hier met liefde gezongen en gemusiceerd!

Ditmaal geen eigen werk van Darrell zelf, maar “bezingt” hij een tal composities uit het hedendaagse, zoals Paul Simons ’American Tune’ en Leonard Cohens ’Joan Of Arc’.

Met zijn mooie enigszins “dramatische” stem weet Darrell (in samenspel met een werkelijk superieur stel muzikanten) mij kippenvel te bezorgen met de uitvoering van Adam Mitchell's ‘Out Among The Stars’. En luister eens naar zijn versie van Mickey Newbury’s ‘Frisco Depot’, met een prachtige accordeon van Dirk Powell en schitterend snarenwerk van Danny Flowers. In feite kan ik zo over elke track een lofzang houden, want geloof me vrienden deze cd blinkt uit in pure muzikale schoonheid. Vocaal valt er te genieten van o.a. John Cowan, Mary Gauthier, Alison Krauss en The Fisk Jubilee Singers.

Licht uit de toon valt het instrumentale ‘James’ van Pat Metheny met een voor mij iets te hoog Willem O. Duysgehalte, maar toch betrap ik me er op dat ik dit nummer wel steeds meefluit (neurie). Scott heeft veel meegespeeld op werk van Guy Clark. Van hem wordt als afsluiter ’That Old Time Feeling’ uitgevoerd met een hoofdrol voor de piano van Darrell.

Ik ben gelukkig, ondanks het af en toe verschijnen van kippenvel op beide armen. Heette dat in het elpeetijdperk niet een kippenvelpee?

(c) benny - Real Roots Café

EVEN LUISTEREN? > Scotty & The Reverbs ???

2008-09-08T14:56:00.004+02:00

siteTIP

2008-09-03T22:50:00.005+02:00

Op http://www.bigo.com.sg staan vele liveconcerten die gratis te downloaden zijn.

Meestal worden de hoesjes erbij aangeboden.

De geluidskwaliteit is zondermeer goed te noemen.

Gisteren heb ik prachtopnames (uit 1972) van Bonnie Raitt (samen met Lowell George) er weggeplukt. Prachtig deze twee helden in hun doorbraakperiode samen te horen musiceren met medewerking van John Hammond en Bonnie's toenmalige bassist Freebo.

Ook Linda Ronstadt met begeleiding van de Sam Bush Band met een mooi akoestisch concertje uit 2002 moest ik hebben!

Aanradertje deze site!!!

SKEIND

2008-09-01T21:42:00.013+02:00

Freedtemiddei 29 augustus hat de boekepresintaasje fan ‘Skeind’ plak fûn yn ’e Tuincamping/Theeschenkerij De Brinkhoeve te Wier.
Ik mocht as foarmjouwer* fan it boek derby wêze.

Yn ‘Skeind’ fertelt Jippe Burmania syn libbensferhaal.
Yn in tal ynterviews troch Ate de Jong (en Gerryt Mulder) hat Jippe iepenhertich ferteld oer syn earmoedige jeugd (heit, faak dronken, mishannele him) en it seksueel misbrûk fan him troch in help fan syn heit.
Gerryt Mulder hat dizze opnommen peteraren omset yn in ’oral history’ dy’t de persoan Jippe hiel tichtby bringt. As siet er neist dy oan ’e tafel.

Nei in yntroduksje fan it boek troch Jitske Kingma (útjouwerij Elikser) biedt Jippe sels it earste eksimplaar oan oan Wessel Veenstra, teamsjef Resjerzje Noard, fan Plysje Fryslân.
Plysje Veenstra hat wichtich west foar Jippe, Veenstra koe as begjinnend agint (“yn syn spikerbroek en brúnlearen jaske”) yndertiid Jippe’ hufterige heit yn’ e stokken hâlde.
Wessel Veenstra neamt yn syn tankwurd Jippe: “In grut man, net in man dy’t lyts is, Jippe, nee, hear goed, in GRUT man”.
Jippe heart it emosjoneel oan, en hy is net de iennige!

Ate de Jong

Gerryt Mulder

Ek beide skriuwers, de Jong en Mulder, fertelle yn inkelde wurden oer it wurkjen mei Jippe oan ’Skeind’. Ek dizze bydragen ha in soad emoasje. Begryp my goed, gjin sentimint, mar echte emoasje, passend by in boek dat jin pakt troch syn earlikheid en troch de moed fan in 51-jierrige om nei mear as 40 jier syn ferhaal (doare) te fertellen!

Folksjonger Kobus Algra fan De Wico’s sjongt en spilet spesjaal foar Jippe “Hoantsje op ’e toer”, it liet dat, neffens Jippe, draait wurde moat op syn kremaasje.
En net: “De grutte grize fûgel dat draaie se hast oeral. Dat fyn ik wol sa’n allemachtich stom ferske” (sitaat út ‘Skeind’)

It wie in moaie middei wêryn in lytse man in held wie.

‘Skeind, it libbensferhaal fan Jippe Burmania’
Ferteld oan: Gerryt Mulder en Ate de Jong
ISBN: 978 90 8954 039 3
Priis: € 12,50 (Elikser)

* Klaas Jansma yn Omnium (Omrop Fryslân,1 septimber): ".... en sa beskieden, en sa'n tin omslagje en ek, as ik it sizze mei, wol mei leafde, mar wat onbekwaam opmakke troch Benny Mulder, stiet der dan, dat dy it dien hat, wyt ik net as it de Benny is fan dy't wy kenne, maar wat te breed ensa..."

RODNEY CROWELL - Sex & Gasoline

2008-08-24T14:08:00.008+02:00

Rodney Crowell - Sex & Gasoline (Yep Roc)

Precies dertig jaar geleden kocht ik Rodney Crowell’s debuutelpee ‘Ain’t Living Long Like This’ (nog steeds een vijfsterrenplaat) en nu, drie decennia later, luister ik wederom met heel veel plezier naar zijn nieuwste meesterwerk. Niks uitgebluste oudemannenmuziek die hun zoveelste trucje weer eens herhalen, maar vakmanschap in optima forma!

‘Sex & Gasoline’ is wonderschoon geproduceerd door Joe Henry (bescheiden, sympathieke arrangementen) en bevat volgens Crowell “some of the best performances I’ve given to date”. Ik ben het met hem eens, hoewel ik de titelsong (geschreven voor Kimmy Rhodes’ cd ‘Walls Fall Down’ van begin dit jaar) een zwak nummer blijf vinden; Rodney’s uitvoering is gelukkig wel beter te pruimen.

Genoeg gezeurd, ’Sex & Gasoline’ is, net als zijn (autobiografische) ’The Houston Kid’ uit 2001, weer een écht héél goede Crowell cd geworden. Het album kent, naast simpele country- en folksongs, bluesnummers en een gospelgekleurde track, ook laid-back, maar lekker voortstuwende rock.

In het oog(oor) springend is het prachtige gitaarwerk, zowel akoestisch in ‘The Night’s Just Right’ en ’Moving Work Of Art’, als elektrisch (bijvoorbeeld in ‘Funky And The Farm Boy’) door Doyle Bramhall II en Greg Leisz. Ook het drumwerk van Jay Bellerose verdient speciale vermelding.

Absoluut topnummer van deze cd is voor mij ‘I’ve Done Everything I Can’, een eenvoudig lied over het vaderschap gezongen in duetvorm met Joe Henry. Wat een prachtige verstilling en wat passen deze twee stemmen mooi bij elkaar. Een complete cd met dergelijke duetten zou me heel dierbaar zijn!

In het afsluitende ’Closer To Heaven’ klinkt Rodney’s stem op z’n mooist, vooral als die stem de hogere regionen opzoekt, prachtig die lekkere enigszins “gekwelde” stem.

“I love my friends, I love my wife. Four little babies, are the light of my life…” (Closer To Heaven)

I love Rodney Crowell op deze wijze.

Releasedatum: 2 september 2008

www.oldiesproject.com

2008-08-08T23:41:00.005+02:00

Via mijn muziekneef Homme werd ik getipt om deze site eens te bezoeken.
Radio London (Big L) was voor mij dé zeezender, hier hoorde ik tenminste echte muziek, niet dat gereutel van Veronica, maar spannende en nieuwe singles!
'River Deep, Mountain High' van Ike & Tina Turner bijvoorbeeld. Weken en wekenlang heb ik bij Radio van Dijk in Heerenveen gebedeld om deze single voor mij te bestellen. En toen hij eindelijk arriveerde stond hij ondertussen al in de TOP 40 van Veronica!

Radio London heeft uitgezonden van december 1964 tot augustus 1967, voor mij een tijd met zoete herinneringen. Ik luisterde erna op een miniscuul transistorradiootje, dus je begrijpt de ontvangst was nou niet bepaald denderend. Niks digitale kwaliteit, maar ouderwets AMgeluid!

Het oldiesproject kan ik je zeer aanbevelen; vond ik de programmering destijds zeer progressief, bij beluistering nu, ruim 40 jaar later, valt me het zeer relaxte en lay-backgehalte op.

Een van de betrokkenen van deze site (zoals Homme zegt: Dat doet die "jongen" maar weer goed met zijn muziekvrienden "All over the world"...,) mailde me:

Alles wat je hoort zijn losse nummers. Die we na soms lange zoektochten
hebben gevonden. Dus we maken geen gebruik van bandopnames.

Heerlijke site, ideaal om tijdens je (computer)werk te beluisteren!

de SLACHTE!

2008-06-11T22:12:00.004+02:00

Wolkom op de Slachte!Op zaterdag 14 juni 2008 wordt voor de derde keer de
Slachtemarathon gehouden: een 42 kilometer lange tocht over de oude Slachtedyk,
die tussen Oosterbierum en Raerd door het Friese landschap kronkelt. Een tocht
waarin kunst, cultuur en muziek een belangrijke rol speelt, naast natuurlijk de
prachtige omgeving. De Slachte is meer dan een wandeltocht!

Dit is de wolkomtekst op de thússide fan http://www.slachtemarathon.nl/; myn koar The Frisian Harmonizers is koartlyn frege om meiwurking te jaan oan de iepeningsact fan dit barren.

Moarns fan 6.30 oere ôf is it de bedoeling dat wy (sa'n lytse 20 sjongers fan ús koar seine JA! tsjin dit Spartaanske tiidstip) trije kear it oere in optreden mei slachwurkers en oare "stoere" manlju it Slachteliet foar de tûzene rinners fersoargje in Easterbierrum.

It moast allegear op in koarte termyn ta stân komme, we ha mar ien kear rippeteare kinnen op'e seedyk dêre, en doe wie it prachtich waar!

Boppedat is it de bedoeling dat wy dit keunstke oant 12.00 oere fertoane sille.

De fraach is dan ek wa't it meast wurch is nei ôfrin, de rinners of wy!

En krij dan ek noch it liet ('You Never Walk Alone', it fuotballiet by útstek!) twastimmich én de tekst yn it ûnthald.

"Alles foar de keunst", sis ik dan mar wer.

Tekst: Jelle Bangma

Meldij: O. Hammerstein II, R.Rodgers

Asto rinst oer de dyk
Slachtemarathon
Mei tûzene freonen op paad
oer dy âld Slachtedyk,
wat in pracht'ge dyk,
troch it grien' greidelân op nei Raerd.
Rin oan, waar en wyn,
Rin oan, sinneskyn,
Ek al bisto stiif en stram.
Rin oan, rin oan, mei hoop yn 't hert
Want Allinne Rinsto Noait
Allinne Rinsto Noait.
Rin oan, rin oan, mei hoop yn 't hert
Allinne Rinsto Noait

CHRIS SMITHER - strak én sfeervol!

2008-06-10T10:01:00.004+02:00

Muziekpodium Bakkeveen presenteerde zondag 8 juni j.l in de schaapskooi van It Fryske Gea een intiem (100 bezoekers is de limiet) concert van de (vooral) geweldige gitarist Chris Smither.
Terwijl Chris zong, gitaar speelde en het “drumwerk” al tappend met zijn voeten verzorgde vlogen de zwaluwen af en aan om hun jongen van voeding te verzorgen.

Chris was geweldig op dreef, in twee sets van drie kwartier presenteerde hij op een zeer ontspannen wijze prachtige uitvoeringen van ondermeer Bob Dylan’s ‘Visions Of Johanna’ en ‘Thanks To You’ van Jesse Winchester.
Ook veel mooi eigen werk bracht hij ten gehore zoals ‘Small Revelations’, de ontroerende ode aan zijn vader ‘Father’s Day’ en het geweldige titelnummer van zijn laatste cd ‘Leave The Light On’.
Smither is een pure singer-songwriter die live, zonder toeters of bellen, klinkt zoals je hem kent van z’n cd’s. Geen enkele sterallures kent deze man; in de pauze mengt hij zich onder het publiek en is hem geen enkele moeite teveel om geduldig te poseren met fans die graag met hem op de foto willen.
Chris was zicht- en hoorbaar onder de indruk van de prachtige locatie; op een gegeven moment is hij tekst en muziek kwijt omdat hij zo’n prachtig uitzicht heeft (door de openstaande staldeuren) op een prachtig landschap met ondermeer een vredig grazende merrie. Op een gegeven moment verzoekt hij zelfs het publiek om niet te hard te applaudisseren omdat de zwaluwen ervan in de war raken!

Qua teksten is Chris niet bepaald een lachebekje te noemen, maar deze jongen ging na afloop met een zeer zonnig gemoed huiswaarts. Een geweldig concert!

Zeer verfrissend vond ik de opmerking van de inleider dat het hier om een luisterconcert ging en dat de toehoorders daarom verzocht werden zich hierna te gedragen! Hulde!

PRAATJESMAKERS

2008-05-29T00:16:00.005+02:00

Sinds een tiental jaren heeft iedereen verstand van onderwijs.

Dus iedereen meent zich met het onderwijs te kunnen bemoeien.

Het toetsen van de jeugd heeft dan ook een enorme vlucht genomen.

De toetsgekte is al zo ver doorgeslagen dat "men" vindt dat naast de vierjarigen nu ook de crèchekindjes cognitief de maat moet worden genomen!

De mannen en vrouwen die echt verstand van het onderwijs hebben, omdat het onderwijzen (en helaas óók steeds meer het opvoeden) hun dagelijkse werk is, worden niet gevraagd naar hun ervaringen. Wat zouden deze minkukels immers voor interessants te melden hebben. We hebben daarvoor toch besturen op afstand, onderwijsinspectie en vooral veel managers beschikbaar?

Dat het omgaan, het "sturen", kortom het verantwoord communiceren met kinderen toch echt een vak is, blijkt als je een uitzending van "Praatjesmakers"(óók NCRV!) bekijkt.

Jochem van Gelder startte jaren geleden met het ontlokken "van de leukste uitspraken" met kinderen in de leeftijd van 10-12 jaar.

Hij kon de kids nauwelijks in toom houden, vandaar dat hij tegenwoordig zijn heil zoekt bij kleuters.

Oh en wat zijn ze "leuk" en vooral "wijs". Jochem moet alle zeilen bij zetten om zijn programma een beetje op koers te houden.

Je ziet de vertwijfeling in zijn ogen en je voelt als het ware het angstzweet in zijn vrolijke blouse druipen.

Echt, geloof me, de werkelijke en enige kinderexperts zijn en blijven die talloze meesters en juffen!

THE LOOSE ACOUSTIC TRIO

2008-05-28T18:48:00.005+02:00

The Loose Acoustic Trio - Sorrow Be Gone (Big Book Records / CD Baby)

Uit drie heren bestaat dit akoestische trio, hun thuishaven is Sacramento en ze spelen ‘good time music’, in de ware zins des woords. Geloof me, zolang je hun liedjes hoort bevind je je in een zonnige wereld!
Naast de prettige harmonievocalen van dit trio is er een hoofdrol weggelegd voor de accordeon, heerlijk opvullend en al kronkelend en wentelend stromen zijn klanken door de vijftien nummers.
Het gros van de titels is van eigen hand, een uitzondering vormt o.a. ‘Pinball Wizard' dat de wat oudere luisteraartjes kennen in de (originele) uitvoering van The Who. En ook bij dit nummer moet je weer de neiging onderdrukken om een dansje te gaan maken! Want naast de heerlijke cajun/jug-band/folk/old-time/country/blues/ragtimeklanken is vooral de sfeer van dit album die je van de eenvoud des levens doet gaan genieten.
Daarom… The Loose Acoustic Trio voor al uw bruiloften, braderieën én festivals!
En zullen we dan nu de polka dansen?

(c) benny - real roots cafë

JAMES McMURTRY

2008-05-28T15:41:00.004+02:00

James McMurtry - Just Us Kids (Sonic)

Ik moet bekennen dat ik James McMurtry na aanschaf van ’Too Long In The Wasteland’ in 1989 niet echt meer heb gevolgd. Benieuwd naar wat er na zo’n kleine twintig jaar van James geworden is, speel ik dan ook deze cd af.
Het eerste wat me opvalt is dat zijn stem beter is gaan klinken. Nu kun je James McMurtry niet bepaald als een groot zanger omschrijven (het is meer een soort parlandozang), toch is het aangenaam om zijn verhalende songs te beluisteren.
Enkele liedjes zijn in wezen protestsongs, zoals ‘God Bless America’, Cheney’s Toy’ (handelen beide min of meer over de oorlog in Irak) en ‘Hurricane Party’ (orkaan Katrina). Tekst is bij McMurtry sowieso een sterk element, fraai beschrijvend met oog voor sterk invoelbare elementen. Ook muzikaal is Just Us Kids dik in orde, over het algemeen stevig van opzet en met de drive van een vroeg jaren tachtig rockalbum zoals Warren Zevon die maakte.
Openingstrack ‘Bayou Tortous’ heeft een lekker vinnig rock & roll gitaartje en in ‘Fire Line Road’ is Jon Dee Graham heel goed op dreef met een heerlijk “jankende” gitaar.
Uitmuntend vind ik de muzikale bijdragen van Ian McLagan (Small Faces); ‘Freeway View’ wordt door zijn keyboards een geweldige goodtime rocker om nog maar te zwijgen van de geweldige solo á la Jerry Lee Lewis in dit nummer!
Ook het “gestopte” trompetje in ‘Hurricane Party’ is om van te smullen en James klinkt in dit lied als Lou Reed op z’n best.
Kortom prima cd, al moet me wel van mijn hart dat ik James in het tragere werk het liefst hoor. Dan beschikt hij over veel meer gevoel in zijn stem en kerft hij des temeer in je ziel.

(c) benny - real roots cafë

Nieuwe CD van The Frisian Harmonizers

2008-05-28T15:14:00.006+02:00

L.C. hoofdredacteur Rimmer Mulder ontvangt het eerste exemplaar van ‘ A Stairway To …’

Na afloop van de jaarvergadering van het Koninklijk Fries Genootschap is aan de hoofdredacteur van de Leeuwarder Courant, Rimmer Mulder, het eerste exemplaar van de nieuwe cd van barbershopkoor The Frisian Harmonizers uitgereikt.
Van de heer Mulder verscheen onlangs het boek “Mijn Friesland” en de mannen van het enige barbershopkoor in Fryslân menen daarom dat deze auteur de uitgelezen persoon is om als eerste de cd te ontvangen.

Net als Rimmer Mulder heeft het koor “iets” met Friesland. Op hun repertoire staan vele Friese liederen, waaronder “Myn Fryslân” dat als aubade aan Rimmer op deze cd-presentatie gezongen wordt.
De nieuwe cd bevat naast vijf Friese songs (met onder meer een eigen bewerking van ‘Gabriella’s Song’), barbershop- en close harmonysongs, klassieke jazznummers en evergreens ook enkele popsongs, waaronder Led Zeppelin’s ‘A Stairway To Heaven’.

The Frisian Harmonizers wil als barbershopkoor zich blijven ontwikkelen en tracht door ondermeer met polyfone meerstemmigheid, stapje voor stapje, trede voor trede, de ladder van het zangplezier te beklimmen.
‘A Stairway To …’ is het bewijs daarvan.
De cd (€ 12,50) is te bestellen via email: tjisse48@chello.nl

Foto: Remmelt Eldering

Aldus het PERSBERICHT dat naar de Friese streekbladen verzonden wordt!

“Real Roots Café DreamTeam”

2008-05-21T00:20:00.005+02:00

Jan Janssen de geestelijke vader, ontwerper en beheerder van de Real Roots Café website vroeg mij om een profiel (plus een recente foto) aan te leveren. (http://www.realrootscafe.com/about-nl.html)

Op woensdag komt de nieuwe (VARA)radiogids en ik als achtjarige ren om elf uur de school uit om gretig de inhoud van dit blad op te zuigen. Mijn ouders, broer en zus hebben in feite geen gids meer nodig. Ze hoeven slechts mij te vragen, want ik ken de programmering van Hilversum I en Hilversum II uit mijn hoofd!

Radio, dat magische kastje! Van de PTT huren mijn ouders een luidspreker die verbonden is met een schakelknop met vier standen. Radiodistributie: twee Hilversummen en twee (populair en klassiek) met buitenlandse zenders (met wisselend aanbod:BBC, BRT, Wereldomroep e.d.). Popmuziek bestaat nog niet. Dat begint pas heel voorzichtig met “Tijd voor Teenagers” (Dick Duster, later met Herman Stok). Uitzendtijd 18.00 uur. Etenstijd! En dan mag de radio niet aan! Met twee koperdraadjes en een minuscuul oordopje fabriceer ik een verbinding met de twee pooltjes van de radiodistributie. Zo kan ik toch luisteren, jammer dat er aan tafel zo veel gepraat wordt. Ik kan nauwelijks de uitzending volgen.

Is in mijn prille jeugd de liefde voor muziek al geboren?

De eerste pick-up thuis is een koffergrammofoon aangeschaft met behulp van ‘CENTRA’ zegels, mijn vader is namelijk als kleine zelfstandige kruidenier een klein Centra zelfbedieningswinkeltje begonnen. Het eerste singletje koopt mijn zuster: “Morgen ben ik de bruid” van Willeke Alberti. Hoewel ik het een plaatje van niks vind, draai ik hem vaak. Geweldig dat ritueel, de single op de draaitafel leggen en dan de naald er op! Als veertienjarige Uloscholier bezit ik geen rooie duit, dus van het zelf aanschaffen van het door mij o zo begeerde vinyl is geen enkele sprake. Maar dat heb ik in latere jaren ruimschoots ingehaald! Ik koester nog steeds mijn ruim duizend elpees bevattende verzameling!

Muziek, ach ik kan geen dag zonder. Radio London, Hitweek (later Aloha), Wim Noordhoek, Jan Donkers (Amigos De Musica), Wim Bloemendaal (Nashville), OOR (Herman van der Horst!) zijn van invloed geweest op mijn muziek-smaakontwikkeling. Van recenter datum moet ik nog No Depression (helaas ter ziele) en Heaven noemen. En niet te vergeten het internet met zijn vele geweldige muziekblogs van medemuziekliefhebbers ‘all over the world’!

Tsja muziek. Het scala is zo groot en er is zo veel om van te genieten! Neem nou klassiek, ja daar hou ik óók van, met zijn prachtige opera’s, dat is toch de popmuziek van vroeger. Bijna allemaal geschreven in opdracht en gecomponeerd om bij de toehoorder in de smaak te vallen, dus in feite net zo commercieel als de CD’s van nu. (Mijn componisten top drie: 1. Mozart, 2. Bach, 3. Händel)

Mijn CD-verzameling kent vele smaken en bevat vele helden. Als overheersende smaak proef je vooral rootsachtige ingrediënten: country & blues (de bronnen van de rock), folk, singer-songwriter, soul en alles wat daarmee annex is. En de helden? Dat is even moeilijk te beantwoorden als de vraag aan Beatrix: “Wat is uw favoriete zoon?” Vooruit, met het mes op de keel: Ry Cooder, Lyle Lovett en John Prine. Maar ook ‘minor artists’ als Wilbert Harrison en Gove Scrivenor. En…, en…, en... oh, wat moeilijk! De mooiste stemmen bezitten Emmylou Harris, Sam Cooke en Jussi Björling.

Muziek. Ik beluister het veel, mijn vrouw Tsjikkie is een echte boekenfreak en duldt mijn passie. Een enkele keer vraagt ze: “Wat is dit voor plaatje?” De enige beperking die ze me oplegt is het draaien van Tom Waits in haar aanwezigheid.

‘Records are life’ volgens Andy Pratt en Gustav Mahler beweerde ooit: “Het belangrijkste in muziek staat niet in de noten”. Helemaal mee eens!

(Notendopje:Ik ben van 1947, ben bijna 35 jaar getrouwd met Tsjikkie en heb lang in het onderwijs gewerkt. Verder ben ik gek op wijn, kookboeken en theater)

TOM FELDMANN

2008-05-15T00:01:00.009+02:00

Tom Feldmann & the Get-Rites

Side Show Revival

(Magnolia Recording Company)

Op de achterkant van de sleeve lees ik titels als ’Converted’, ’Jesus’, ’Magdalene’en ’Redeemed’. Heb ik nu een relipopcd in handen?
Bij beluistering hoor ik dat op ’Side Show Revival’ gospelinvloeden ruim aanwezig zijn, maar blijkt dit album (gelukkig) toch vooral een ’down to earth’ countryblues album te zijn. Delta blues vooral, in de traditie van mensen als Fred McDowell en Skip James.

In een kleine bezetting van bas, drums en vooral een geweldige slide guitar, bespeeld door Tom zelf, ademt deze cd precies de juiste sfeer van eenvoud met emotie.
De stem van Feldman doet me sterk denken aan Chris Smither, terwijl ook het timbre van Jim Croce niet ver weg is.

Liefhebbers van alt country moeten zeker eens ga luisteren, alle elementen van deze “stroming” komen in meer of mindere mate aan bod en bovendien brengt Tom Feldmann je in contact met ‘the Lord’ en als je daar niets mee hebt, word je door naar hem te luisteren al gauw een liefhebber van blues en gospel.

(c) benny/real roots café

DE CD IS BINNEN!

2008-04-18T15:38:00.003+02:00

Het eerste exemplaar van 'A STAIRWAY TO ...' wordt woensdag 23 april overhandigd aan Rimmer Mulder, hoofdredakteur van de Leeuwarder Courant.

Binnenkort meer!

GOOR

2008-04-06T22:18:00.002+02:00

"Ik zeg Knorr Dat breekt zo lekker de week"

Heel Nederland moet lekker makkelijk internationaal (Turks, Mexicaans, etc) gaan eten van Knorr.

Een heel goede hint, maar dan niet met de "Wereldgerechten" van dit concern.

En ook niet met gedoe uit potjes als "Chicken Tonight", pastasauzen van "Grand'Italia" en vele, vele andere gemaksprodukten.

De enige reden waarom niet, is dat al dat soort 'consumentvriendelijke' makkelijk en snelklare gerechten simpel weg niet te (vr)eten zijn!

Je proeft steeds weer, boven alles uit, de steriele smaak van de vele additieven.

Zout, smakeloos en vooral beledigend GOOR!

Om mijn stelling te bewijzen laat ik hieronder een recept volgen voor het maken van een écht smakelijke tomatensaus; nauwelijks meer werk dan het volgen van de aanwijzingen op de pot Pomodorini van Grand'Italia.

Én goddelijk lekker!

1. Hak om te beginnen 2 of 3 tenen knoflook fijn en bak ze op laag vuur in een scheutje olijfolie met een paar gehakte basilicumsteeltjes en/of een flinke snuf gedroogde oregano en een vers rood pepertje in z'n geheel.

Prik het pepertje in met een mes zodat het tijdens het bakken niet ontploft.

2. Doe er een paar (2/3) blikken gepelde tomaten bij en laat de vruchten heel

Breng de saus op smaak met zout en zwarte peper en laat hem 30 minuten zachtjes pruttelen.

3. Vis het pepertje eruit.

4. Maak met een lepel (ik gebruik altijd de stamppotstamper hiervoor!) de tomaten stuk en doe er een klein scheutje rodewijnazijn bij om de saus een zuurtje te geven.

5. Haal de pan van het vuur en roer er een flinke handvol vers gesnipperd basilicum, een lekkere scheut balsamicoazijn en een flinke klont boter door.

6. Als kaashater laat ik de handvol vers van het stuk geraspte Parmezaanse kaas achterwege, maar waarschijnlijk vind jij dat juist (nog) lekkerder!

Deze saus is fantastisch bij pasta's, gegrild vlees en vis.

Dit recept is gebaseerd op dat van JAMIE OLIVER ('jamie's dinners' - Culinaire Boekerij 2005; ISBN 90-215-4068-1)

Probeer het eens, ik hoor heel graag naderhand of je het met me eens bent.